Bijna wedstrijddag

De duisternis is ingevallen en dat betekent ondanks de al duidelijk korter geworden dagen dat er nog slechts enkele uren resten voor de wedstrijddag. Lang geleden. 23 april 2017 was de vorige wedstrijddag. Toen slechts 8,5 kilometer gelopen, nu staan er 8 op het programma: het welbekende rondje singel.

Zenuwen? Wedstrijdspanning? Iets ertussen in. De hamstring blessure is nog niet helemaal over. Het is beter dan in April. Veel beter. Toen kon ik de harde tempo’s op de baan niet aan. Nu loop ik de laatste paar weken sneller dan vorig jaar – met de notitie dat ik toen in de piek van de voorbereiding voor de marathon van Eindhoven zat en veel meer kilometers maakte.

Ik weet dat het niet een probleem in de spieren zelf is – daar zit geen verhoogde spanning in. Tempo’s gaan goed, duur gaat goed. Pijnvrij. Nee. Was het nodig deze week daarom even flink gas terug te nemen? Ja. Alleen donderdag op de baan ging goed. Snel. Vrijdagochtend 60 minuten duurloop 1 – soepel, snel, geen pijn. Vanochtend, rustig rondje singel ging eigenlijk iets minder. Geen last toch. Behalve in mijn hoofd.

Want toch. Hoe gaat de hamstring zich houden morgen. Hoe is het duurvermogen, of beter: hoe lang kan ik een hoge snelheid vasthouden? Lang genoeg om Arnold serieus te laten zweten? Lang genoeg om Bob achter me te houden? Casper loopt misschien ook nog mee – wat kan hij? Op de baan loopt hij stevig door en stevig harder dan vorig jaar.

Morgen het startschot, pas om 14:30. Tijd genoeg om rustig de krant te lezen. Wat oefeningen, voorbereiden…. en de spanning proberen te bedwingen. Tot het verlossende startschot klinkt. Maar hoe verlossend zal de finish zijn?