De eerste thuiskomst

Eindeloos lang lijkt het te duren. Soms regent het, meestal is het grijs. Het is druk op de weg; file, wegwerkzaamheden. Het schiet niet op. Eindeloos. Het grijze beton asfalt rolt soms tergend langzaam onder de wielen van onze auto door. Grijs betonasfalt, grijze lucht. Stoppen. Koffie, wat eten. Rijden – snel, langzaam, stilstaan. Stoppen, koffie. Nog vijf kilometer naar de grens. Vijf kilometers langzaam vooruit rollen.

Bij de grens, waar het verkeer teruggedrongen is tot een enkele baan staat een douanier de automobilisten aan te manen door te rijden. Moeten ze vooral eerst de weg blokkeren. Maar dan ontvouwt het Deense landschap zich. Vakantie. We maakten ons dus niet zo druk om alle Duitse wegwerkzaamheden. We hebben vakantie. Ze waren eindeloos, maar het is lang licht in Denemarken en we hoeven niet zo ver. Bij Kolding rechtsaf en dan naar het oostelijk deel van het eiland Fyn.

De snelweg is groener hier. De weg lijkt smaller, minder beton, meer groen. Knusser. We navigeren op een uit elkaar vallende kaart en vinden zonder problemen de supermarkt in Hesselager waar we de sleutel van ons huisje op kunnen halen. We kopen alleen yoghurt. Morgen maar meer boodschappen doen, nu eerst het huisje opzoeken in Tarup Strand en dan wat eten.

Zaterdagavond na 20:45 is de keuze wat betreft eten beperkt tot pizza: de keukens in de restaurantjes in Nyborg zijn al gesloten. Het is lang licht in Denemarken, dus de mensen eten vroeg. Wij wandelen in het laatste licht naar het strand. De lucht is helder, de maan, met ernaast een klein lichtpunt dat waarschijnlijk een planeet is, staat helder aan de hemel. Bij ons gaat het licht echter langzaam uit.