Enschede Marathon Clinics

Een volle zaal van het Buijtenhuis op het Hulsbeek – de startplek van de Enschede Marathon Clinics. Ik vind het ontzettend leuk dat Ingrid en Marti mij gevraagd hebben om langs te komen . De Enschede Marathon Clinics waren voor mij het startpunt om het hardlopen serieus te gaan nemen.

Marti stelt me een aantal vragen, onder andere over hoe ik begonnen ben. In 2011 liep ik mijn eerste marathon, ook in Enschede. Als ik terugkijk op de voorbereiding, dan is het niet gek dat ik sindsdien nog hele grote stappen heb gemaakt. Drie, misschien eens een keer vier keer in de week hardlopen, geen gericht programma, geen loopscholing om de techniek te verbeteren, geen core-stability om je stabiliteit en de effectiviteit van het lopen te verbeteren – niets van dat alles.

En toen had mijn vrouw een goed idee: “is het niet wat voor jou om de Enschede Marathon Clinics”. Om eerlijk te zijn was ik in eerste instantie niet zo positief over het lopen met anderen, maar als ik een goede raad mag geven aan degenen die veel hardlopen: luister goed naar je partner!

Je kunt rustig zeggen dat de Clinics het vuur hebben ontstoken. Ik vond het leuk, de variatie in de trainingen, de techniek trainingen, maar ook de gezelligheid. Bijkomend voordeel: betere prestaties. Meestal wordt dat direct vertaald naar een eindtijd in uren, minuten en seconden, maar ik zie bij de Clinics bekende gezichten die nog steeds met plezier een hele of halve marathon lopen, of aan andere behoorlijk uitdagende loopevenementen deel hebben genomen. Vlak lopen en nog steeds goed lopen op de finish zijn belangrijke elementen. Betekent niet dat je niet helemaal stuk kan gaan. In Eindhoven zag ik letterlijk zwarte vlekken voor mijn ogen toen ik de finish lijn passeerde – ik was diep gegaan, dat moest om deze tijd neer te zetten en dat kon dankzij de verrichte trainingsarbeid.

Dat ik dat niveau bereikt heb, is omdat ik ook serieus bezig ben gegaan met hardlopen. Niet dat deelname aan de Clinics niet serieus is, maar ik ben toch een stap verder gegaan. Ik wilde het potentieel nog verder ontwikkelen en dat lukt alleen als je nog meer investeert, nog gerichter traint. Ik heb voor LAAC gekozen, waar ik onder Herman Moelard train – en dat heeft me tot nu toe geen wind eieren gelegd. Ik hoop natuurlijk dat er meer lopers zijn die door de clinics zo geinspireerd en gepassioneerd raken van het hardlopen dat ze de stap naar een atletiek vereniging maken. Niet iedereen zal dat willen, niet iedereen hoeft dat, maar als het gaat kriebelen, als je nieuwsgierig bent, ga dan gewoon eens kijken bij een vereniging.

Marti vraagt ook naar de tempo’s die ik loop tijdens de trainingen bij de atletiek vereniging. Nog even terugkijkend in mijn logboek: de korte afstanden (tot 400 meter) gaan in de intensieve periode beneden de 3:00min/km (2:45 voor een 200m…), langere afstanden zitten iets boven de drie mintuen grens. Dan de tactische vraag: “en wat loop je dan op de lange duur?” 4:30, zeker. Als het een snelle lange duur betreft althans. Een keer in de week loop ik ook met uur met een collega. De snelheid ligt dan tussen de 5:20 en 5:40 min/km. Ook iets dat ik sinds 2011 geleerd heb: langzaam lopen. De trainingsprikkel is misschien bijna niet aanwezig als ik rond de 5:30 loop, maar het is zo belangrijk zelfs dan nog lekker relaxed te lopen. Dat kon ik eerder echt niet.

Als de deelnemers op pad gaan, blijf ik achter. Meelopen zit er door een niet meewerkende linker hamstring niet in. De conditie is fantastisch, op een klein stukje na – die hamstring. Ik maak gebruik van de gelegenheid om sport-fysio Frank Koehorst advies te vragen. Hij helpt mij – en twee anderen – graag en enthousiast (ook een belangrijk aspect van de Clinics). Daarna laat ik me nog even pijnigen door masseuze Attje Boom. Pijnigen is mijn eigen schuld. Het is zeer aan te bevelen om preventief te laten masseren als je veel en intensief traint. Doe je dat niet, dan kan een massage wel eens pijnlijk zijn. Dus hint: doe het op tijd. Het effect is in elk geval… ‘bevrijdend’ is misschien de beste beschrijving.

Omdat de hamstring blessure weer wat opgekomen was de laatste paar dagen, was ik ergens niet zo vrolijk – een tikje gedeprimeerd. Twijfel over deelname aan de Enschede Marathon…. Na het bezoek aan de Clinics, ben ik niet alleen weer een stuk vrolijker door de adviezen van de fysio, door de massage, maar ook door de inspiratie die er uit gaat van die groep hardlopers, die daar allemaal staan om volgende week, op welke afstand en in welke tijd dan ook, een mooie prestatie neer te zetten. Heel veel succes aan iedereen!

Save

Save