Het jaar 2017

De laatste dag van het jaar, de kranten staan bol van de reviews. Reviews in beeld en woord van het aflopende jaar. Ook maar een duit in het zakje.

5233,72 kilometer genoteerd in mijn logboek. Dat is 100,65 kilometer per week. Er zaten een paar ‘korte’ weken tussen, met erg weinig kilometers. 425 uur, 24 minuten en 20 seconden. Gemiddeld 8 uur, 10 minuten en 51 seconden per week, oftewel 4.86% van de totale tijd in een jaar. Gemiddeld gewicht (‘s ochtends direct na opstaan): 75.7 kilogram. Gemiddelde rust hartslag (gemeten eind van de dag): 42.9 slagen per minuut. 355 trainingen, 6,8 gemiddeld per week.

Figuur 1. Totaal aantal kilometers per week (kleuren geven type training aan).

Figuur2. Totale trainingstijd per week (kleuren geven type training aan).

Dat vertelt geen verhaal. Ook niet de grafieken die ik er bij kan maken, of de kilometers per paar schoenen, de verdeling van trainingen over de verschillende type trainingen (duur, wisselduur, baan) of wedstrijd (weg of baan).

Het jaar begon voortvarend. Veel kilometers per week, die ik makkelijk leek te kunnen maken. De trainingstage in Portugal was fantastisch en voor herhaling vatbaar – we gaan inderdaad weer in 2018. Op de Wooldereslopen (1e en 3e) liep ik snelle tijden. De winst zou duidelijk naar mij gaan. De concurrentie was te ver weg of makkelijk bij te houden. Ja, zelfs Arnold, die uiteindelijk won.

De laatste maandag van februari, einde van een duurloop (DL2(75)), de laatste vijf minuten (gelukkig, ik ben dus dichtbij huis). “Iets” in mijn linker hamstring. Geen pijn, maar ik voel meteen dat het niet goed is. Een streep door de Achtkastelenloop (Vorden, 30km), een streep door de laatste Woolderes (dus geen winst). Wel het NK Halve Marathon in Nijmegen gelopen. Rustig tempo. Gelukkig kon ik Marcel zo helpen door hem uit de felle wind te houden. De Halve van Hengelo kan ik zonder hamstring problemen lopen (eind tijd 1:15:31), ik mis nog wat “volume”. Maar het is onvoldoende om de Enschede Marathon goed te kunnen lopen. Na 8 kilometer valt het doek.

Weg 2017.

Rust, fysio, weinig vooruitgang – er blijft iets hangen. Dan maar weer opbouwen. De zomer wil ik toch wel weer lekker knallen. Het blijft bij rustige kilometers – wel makkelijk meer dan 100 per week.

Weg 2017?

Nou nee. De hamstring blessure is inmiddels wel onder controle. Een paar goede wedstrijden gelopen (Singelloop, Twickelloop, Halve van Oldenzaal, Montferland run, Winter Step One Loop). En de basis blijft goed. Maandag, eerste kerstdag ruim 34 kilometer gelopen, met een versnelling tussen kilometer 28 en 33 – dat ging heel makkelijk. Vandaag, op de rand van het jaar, dan toch nog een marathon uitgelopen. Gewoon als training. Negatieve split, tweede helft meer (stevige) wind tegen, 3 minuten boven de tijd waarin ik mijn eerste marathon ooit liep.

Ik ben wel tevreden over 2017. Niet alles ging zoals gehoopt, maar dat gebeurt nu eenmaal. Ik heb zin in 2018, met de 50e Enschede Marathon als hardloop hoogtepunt (hopelijk), maar ook een mooie trainingsstage in het vooruitzicht. Ook komend jaar zal ik weer trainen met de schema’s van Herman – dank voor afgelopen jaar – en zal ik ook wel weer een aantal keren bij de andere helft van mijn sponsor, Step One, langsgaan voor nieuwe schoenen en andere hardloop zaken – ook Han en de collega’s van Step One bedankt voor afgelopen jaar.

Na(ast) al dat hardlopen, zal ik ook bezig zijn met ons nieuwe huis. Er is namelijk ook leven naast het hardlopen, ook al gaat het op deze website voornamelijk over dat hardlopen. Een van de columnisten van het LAAC clubblad heeft het altijd over “Lopen doe je met …”; ik zeg: met je partner. Zonder de steun van mijn vrouw Marije, ook al loopt ze slechts zo nu en dan hard, zou ik dit allemaal niet kunnen doen. Hardlopen gaat boven een heleboel dingen, maar niet boven alles. Barry Magee, die ik inmiddels alweer twee jaar geleden ontmoet heb, zei het al: “zoek de balans”.

Een goed, aldanniet sportief, maar vooral gezond 2018!