Craters of the Moon en Huka Falls – Dag 12

Het is fris, maar niet zo heel koud, want we hebben goede sokken. Warm en zacht. Het is wel bewolkt, dat is een beetje jammer. Na een lekker warme douche en een ontbijtje van geroosterd brood, trekken we verder langs de Highway 1 in de richting van Taupo. De weg is redelijk breed en we kunnen vlot doorrijden. We volgen voor een groot deel de Waikato rivier, maar verlaten die gaandeweg waarna we over met naaldbomen beboste heuvels slingeren. Het is mooi, maar niet zo spannend. Voor een deel komt dat om dat de naaldbomen niet inheems zijn, maar geplant zijn voor explaoitatie, voor een deel omdat het eigenlijk een beetje te ‘gewoontjes’ is; de kust is ruiger, spectaculairder, onverwachter, wijdser. Maar uiteindelijk meldt de tourist radio dat we in de buurt van Taupo komen. Dat hadden we zelf ook wel door, want Marije kan erg goed kaart lezen. Vlak voor Taupo draaien we drie keer over een rotonde om onszelf even de tijd te geven de kaart te raadplegen, de borden te lezen en de juiste afslag te selecteren. Ideaal die rotondes.PhotoBook-03-08PhotoBook-03-09De eerste stop is bij de “Craters of the Moon”. Richard is hier tien jaar geleden ook geweest, maar ofwel er is aardig wat veranderd – hetgeen gesuggereerd wordt op maand niveau te gebeuren – ofwel de herinnering is enigszins geerodeerd; de maan is best groen. En het ruikt er sterk naar zwavel, of beter naar rotte eieren. Dat is een natuurlijk proces, dat ook het gesteente aantast dat verandert in modder. Verder komt er veel stoom uit de heide-achtige grond. Jammer genoeg breekt de zon net niet door en wordt het tegen de verwachting in juist weer bewolkter. Toch schieten we wel wat mooie plaatjes.PhotoBook-03-10PhotoBook-03-11De volgende bezienswaardigheid is Huka Falls. Bij de eerste blik op de waterval, herinnert Richard zich ineens deze 10 jaar geleden ook al gezien te hebben (“Oh, dus we hebben er al foto’s van” – Marije). De waterval is eigenlijk meer een enorme stroomversnelling omdat de rivier zich door een 15 meter brede geul moet persen. Het water krijgt een enorme snelheid en kracht, maar het bijzondere is dus de lengte – hoogte verhouding. Het water is ook erg blauw en ook verder stroomafwaarts – zo lezen we – is het water heel helder doordat het in de zeer turbulente stroomversnelling veel zuurstof opneemt.PhotoBook-03-12PhotoBook-03-13PhotoBook-03-14Na de Huka Falls voldoende bestudeert te hebben, signaleert onze maag dat het al ruimschoots tijd is voor lunch. Dus dalen we af naar Taupo, parkeren de bus langs het grijze meer (dankzij de bewolking) en genieten van een lekkere bacon and egg burger met frites. De eindbestemming Turangi is nog een luttele 50 kilometer, de weg is breed en de omgeving is leuk, maar mede door het weer niet dusdanig spannend dat we nog een keer stoppen. De tourist radio brabbelt zo nu en dan wel iets over een bezienswaardigheid, maar zolang je niet van forelvissen of skien houdt, is het allemaal niet zo heel interessant. Dat wil overigens niet zeggen dat we niet van de rit genieten.

In Turangi vinden we met hulp van de tourist information de minst touristische camping (namelijk de ene die zij niet noemen als de camping met weet ik niet hoeveel facilieiten en die zij niet aanbieden om te bellen om een reservering voor ons te maken omdat het de laatste tijd nogal druk is geweest (1. yeah right, druk zeker; 2. de camping is letterlijk om de hoek. Misschien kunnen we er net zo goed zelf naar toe rijden…?)). We rommelen eerst nog wat aan met een niet passende waterslang omdat onze drinkwatertank leeg was. Het gaat tergend langzaam, dus uiteindelijk gaan we toch op zoek naar een andere slang, met een passende fitting. Die vinden we, spoelen we schoon en binnen een mum van tijd is de tank vol. Overvol, maar ach er zit kennelijk een goede overflow op. Wisten wij veel dat dat vullen ook zo snel kon gaan!

We struinen nog wat door het verlaten centrum dat zijn glorie dagen al achter zich heeft – als die er al ooit zijn geweest, kopen nog wat pakjes warme chocolademelk en lekkere chocolade en verschuilen ons voor het laatste uurtje van de middag in de warme camper. Beentjes op de bank en tijd voor een goed boek.