Naar Wellington – Dag 14

En die regen bleef. De hele nacht door heeft het geregend en de lucht is egaal en donker grijs. We besluiten dat het in Wellington droog is, maar onderweg blijft de lucht zonder een grijntje hoop grijs. De regen slaat tegen de bus, opgezweept door de stevige wind van zee. We volgen de drukke weg naar Wellington, stoppen voor een bak koffie en warme chocolademelk, rijden volgens de tourist radio langs een aantal plaatsjes die zeker de moeite zijn om een dag of zelfs een halve dag door te brengen, met name dankzij het mooie strand, maar het gaat ons voorstellingsvermogen een klein beetje te boven. De ruitenwissers blijven heen en weer zwiepen en de oceaan blijkt heftig tegen de rotsige kust te beuken als we op een gegeven moment vlak langs het water komen te rijden. Op zich mooi: Zuidwester op en struinen langs een stormachtig strand, maar voor deze keer bedanken we toch.

Als we in Wellington aankomen, rijden we eerst voorbij de afslag naar de campsite die we uitgezocht hebben. Die stond wat laat aangegeven, maar we gebruiken het excuus dat we nu de mogelijkheid hebben om de weg naar de ferry alvast te verkennen. Dat is een kilometer of zes rijden blijkt op de terugweg. De campsite is eigenlijk een soort motel met parkeerplaatsen (inclusief electriciteit, keuken etc) voor campers. Het is een beetje duur, maar met deze aanhoudende regen zijn we eigenlijk wel blij niet op gras, laat staan zachte ondergrond te staan. Na een bezoekje aan de shopping mall, sluiten we de camper aan, verwarming aan, eitje met bacon op geroosterd brood en verplaatsen we ons naar het restaurant/bar/huiskamer gedeelte van – laten we maar zeggen – het motel. Lekker warm, dagboek bijwerken, internetten en de dag verder vullen. Morgen vroeg met de boot – Marije hoopt dat de wind nog wel uitgezet wordt, maar het lijkt er op dat de regen nog even aanhoudt.

‘s Avonds drinken we in de lounche van het motel nog een biertje en een wijntje en praten wat met de eigenaar die kennelijk niet zoveel aanspraak krijgt, maar het is wel gezellig. Teruglopend naar de bus merken we dat het inmiddels droog is geworden en dat we de berg aan de andere kant weer kunnen zien. Dat geeft de burger moed. De bus blijft wel heen en weer wiebelen op de wind, maar dat deert de slaap niet.