Van Takaka naar Greymouth

Vandaag is weer een reis dag. Er staat een slordige 400 kilometer op de planning en dat is hier wel een dagvullend programma. Nou ja, we gaan ervoor om op tijd in de Monteith’s Brewery te zijn. We hebben een cabin op een camping op loopafstand geregeld, dus dat bier proeven moet helemaal gaan lukken.

Maar eerst dus nog een paar kilometer sturen. Het eerste stuk is bekend terein: we rijden weer terug naar Richmond, waar we de SH6 verlaten hebben om richting het Abel Tasman National Park te gaan. Nu keren we terug naar de SH6 en vervolgen deze in zuidelijke richting.

De weg rijdt makkelijker dan verwacht en we schieten, ondanks dat we op ons gemak rijden, goed op. Dat verbaast ons eigenlijk. We hadden verwacht meer passen tegen te komen met slingerende en kronkelende wegen, die de snelheid er flink uithalen. Zoals het eerste uur, waarin we misschien net 60 kilometer afleggen. De SH6 volgt een vooral de dalen en slechts een enkele keer sluit het landschap zich nauwer om ons heen en wordt de weg wat bochtiger en moet er wat geklommen en gedaald worden.

De dalen zijn rijkelijk groen, bezaaid met weilanden met vee, bomen en slaperige gehuchten. Eigenlijk is de term gehucht voor veel van de verzamelingen huisjes al te veel, maar hoe moet je het anders noemen. Het is een landschap om in weg te dromen, terwijl je voortsuist over het deinende asfalt. Marije droomt ook even echt weg, maar het is ook tijd voor een koffie pauze. We vragen ons af waarom het rijden door dit soms wat Scandinavisch aandoende landschap, met toch ook een sterke agrarische kant toch zoveel meer aansprekend is dan het agrarische landschap waar we op het Noord-Eiland door reden. Dat was eigenlijk gewoon saai. Dit niet. Hier is toch meer afwisseling. We rijden door gebieden waar meer bosbouw is en de heuvel begroeid zijn met naaldbomen, of kaalgeschoren, of bezaaid zijn met groene puntjes – de nieuw geplante boompjes die over een aantal jaren geoogst zullen worden. Dan opeens rijden we langs met loofbos begroeide heuvels, de randen van een nationaal park (Karurangi). Dan opent het landschap zich even, toont het groene, golvende weiden, om iets later weer om ons heen te sluiten, op weg naar de volgende opening.

Aan het eind rijden we langs de rivier en een spoorbaan – beide kruisen we meerdere keren, alsof we ‘haasje over’ spelen – en blijft het dal breed. Maar aan weerzijden altijd de heuvels die hoger zijn dan we eerder hebben gezien. Het verveelt geen moment. Tegelijkertijd geeft de rust van dit reizen ook de tijd voor gekabbel van verschillende gedachten in je hoofd.

Maar eerst de brouwerij. Monteith’s is een bekend en befaamd bier hier. De brouwerij heeft een lange geschiedenis, maar in Greymouth wordt alleen nog maar speciaal bier gebrouwen. Het is dus een kleine brouwerij. Wel leuk om te zien. Ondanks het schaalverschil herkennen we veel elementen die je ook ziet als je een rondleiding bij Grolsch krijgt. Na de (korte) tour, proeven we enkele biertjes en eten een paar tapas gerechten, waaronder New Zealandse mosselen, met een pittige kokos saus. Een uitermate geslaagde vulling van het einde van de dag!

Voor degenen die nu erg benieuwd zijn naar de smaak van het bier; helaas kunnen we niet veel bier meenemen en de meest lekkere biertjes worden niet geexporteerd. De smaken zijn natuurlijk wel enigszins te beschrijven, maar het haalt het niet bij het proeven. Een paar dingen toch: enige jaren terug hebben ze een bronzen plak gewonnen voor hun Schwarzbier, waarmee ze bewezen hebben niet onder te doen voor de Duitse Schwarzbieren. De Porters variant is een klein beetje een zwart-bier, maar met een vleugje rokerige smaak en het is een beetje alsof je een wijn drinkt; het is ook gerijpt op houten vaten. De Raddler die ze maken (met appel of peer) schudt diegenen wakker die denken dat een Raddler een soort fruitige frisdrank is met een paar procent alcohol (en ja, de in Nederland verkrijgbare Raddlers zijn dat ook voornamelijk): een goede Raddler is absoluut ontegenzeggenlijk een bier. De appelsmaak maakt het een sprankelend fris bier, maar het is zeker en vast een bier.

Terug in de cabin eindelijk de gelegenheid om wat verhalen van de vorige dagen online te zetten: we hebben hier wifi. Dat is een aangename luxe. Het is wel even wat werk en dan moeten de foto’s nog toegevoegd worden. Die komen echt wel, maar voor dat dat allemaal uitgezocht is….

Vorige dag – De reis naar Zuid – Volgende dag