Vulkanen en de Nederlandse model – Dag 13

Het was ‘s avonds al een beetje aan het miezeren en dat doet het ‘s ochtends nog steeds. Een dicht wolkendek ligt over het stadje, maar we hopen dat dat stukloopt op de bergen die we straks zullen passeren en waar de Kiwi’s plegen te skien – we verwachten dus sneeuw te zien. Daarbij komen we dan volgens de kaart over de Desert Road te rijden en dat betekent weer een nieuw gezicht van New Zealand.

Na ingepakt te hebben en de wc en de afvalwatertank geleegd hebben gaan we op pad. De weg stijgt snel en dat betekent dat we snel in de wolken zijn. Letterlijk. We passeren het bordje “Desert Road”, maar zover we kunnen zien, worden we nog steeds omgeven door bossen. Toegegeven, zover we zien is niet zo heel ver. Langzaam lijkt de begroeiing af te nemen met het stijgen en slingeren van de weg. Het zou kunnen dat we inmiddels in het woestijn gedeelte aangekomen zijn. We weten het niet zo goed.PhotoBook-03-15Plotseling daalt de weg iets en rijden we ineens onder de wolken. De plots ontstane helderheid is zeer welkom en we krijgen bevestigd dat we inmiddels echt in een woestijnachtig gebied rijden: we worden slechts omgeven door laag struikgewas. Rechts van ons moeten de twee besneeuwde vulkanen, waarvan de ene Mount Tongarori heet, zich bevinden. Daarvan echter nog geen spoor. Ze kunnen heel dichtbij zijn, maar ons zichtveld is nog steeds beperkt. Tot opeens de lucht op begint te klaren. We lijken de laaghangende wolken uit te rijden, zien zelfs blauwe lucht voor ons en rechts van ons doemen de hellingen van de tweede en laatste vulkaan die we gepasseerd zijn op. Inderdaad ligt er sneeuw. Elke meter die we rijden neemt het zicht op de vulkaan toe en dankzij een goed gepositioneerde rustplaats zien we kans een paar mooie foto’s te schieten. Wel snel, want het is koud en er waait een gure wind.PhotoBook-03-16In de hoop dat we ook de regen achter ons laten, verlaten we het berggebied in de richting van wat lichtere lucht met zelfs een paar blauwe stukken. We krijgen enerzijds echter niet wat we hoopten – het blijft bewolkt, de zon breekt uiteindelijk niet door – maar anderzijds worden we getracteerd op een rit door een mooie vallei, met een spectaculaire canyon. Je kunt er ook bungyjumpen, maar dat slaan we over.

We stoppen nog voor een bak koffie en een warme chocolademelk in een lokaal cafetje en rijden verder in de richting van de kust. Vlak bij komt de weg redelijk richt langs de kust te rijden. We rijden door tot Foxton, met als plan om vandaar door te rijden naar Foxton Beach om dicht bij de oceaan te kunnen overnachten. Dit doen we echter niet voor we de “Dutch molen” zoals de tourist radio en de borden op de weg letterlijk vermelden, met een bezoekje vereerd te hebben. We lachen ons slap om de Nederlandse koopwaar, zoals Bolletje beschuit en Euroshopper hagelslag (die hier 7 dollar kost!).PhotoBook-03-17PhotoBook-03-18De molen is begin van dit millenium gereed gekomen en operationeel. In de supermarkt zien we brood gebakken van het meel dat door deze molen gemalen is. Dat kopen we niet, want we zijn Nederlanders en gaan daarom voor goedkoper brood.

In de miezer regen rijden we door tot Foxton beach en slaan daar ons kampement op. De zee horen we luid bulderen op de achtergrond, maar omdat het net iets te hard regent, beperken we ons tot een potje pesten en lezen. Als we ‘s avonds in bed liggen is de miezerregen in echte regen overgegaan.