Van Akaroa naar Christchurch – Dag 17

Het einde nadert. De laatste dag dat we nog een stukje moeten rijden – en dat is slechts een 100 kilometers, dankzij een kleine omweg die we in de planning hebben. Het is ook de eerste ochtend dat we eigenlijk later dan 8 uur ons realiseren dat het al 8 uur is. Behalve de ochtend dat we op tijd moesten zijn voor de boot, hebben we geen enkele ochtend de wekker gezet, maar waren we toch voor achten wakker. Zijn we dan nu, aan het einde van onze reis eindelijk gewend aan de New Zealandse tijd?

Na het gebruikelijke ontbijt en het ritueel van alles opruimen en afsluiten rijden we rond kwart voor tien weg. Terug richting Christchurch. Opnieuw rijden we dus de pas over, waar we de vorige dag zo van genoten hebben, en dat doen we opnieuw, omdat we nu de andere kant op kijken en dat is toch weer anders. Halverwege slaan we af van de 75 en gaan via een andere pas richting Lyttelton, een havenplaats 12 kilometer voor Christchurch aan de andere kant van het schiereiland. Het is niet zo’n hoge pas, maar de weg is weer schitterend en de uitzichten adembenemend. In Lyttelton zelf is niet veel meer te doen dat het bekijken van de haven industrie en het drinken van een bak koffie. Ze hebben kennelijk geen boulevard hier. De koffie smaakt er niet minder om – alhoewel deze keer de koffie wel een beetje aan de slappe kant is. Om van Lyttelton naar Christchurch te komen kunnen we ofwel een pas nemen ofwel door de langste tunnel va New Zealand rijden. We kiezen voor het laatste, oftewel de tunnel. Dat is overigens ook de enige informatie die we van de Tourist radio over dit havenplaatsje krijgen: de tunnel is 1.9 kilometer lang. Onze conclusie is dat er in New Zealand geen tunnels zijn.PhotoBook-04-13In Christchurch missen we in eerste instantie de eerste afslag richting het centrum, maar dat blijkt achteraf precies goed. Omdat je zoiets niet verwacht slaan we juist af als we zien dat de weg waarop we reden overgaat in de weg die we moeten hebben. Toch nog omgereden dus. Een klein blokje om en we vinden de Kiwi campsite waar we eerst de bus maar eens helemaal leeghalen. De kleren en andere dingen gaan meteen de koffers in en daarna halen we een bezem en een natte doek door de bus. Weer zo goed als nieuw, zo kunnen we hem morgen wel inleveren.

Het maakt het komende einde van de vakantie wel reeeler, maar aan de andere kant begrijpen we via twitter dat Streep ons inmiddels heftig aan het missen is. En ach… het zal toch ook wel weer fijn zijn het lieve beestje op schoot te hebben…

Wat nog rest is een bezoek aan de supermarkt. De eigenaresse van de campsite heeft ons verteld dat er ook een Nederlands cafe en winkeltje zit, dus dat zoeken we ook op. Het is best lachen om al die Nederlandse dingen voor deels exorbitante prijzen te zien. En natuurlijk het menu met onder andere kroket en frikadel speciaal.

We houden het echter op een New Zealands maal, en gaan geen pannenkoeken bakken, maar kopen een bakje gemengde zeevruchten, tricolore pasta, creme fraiche, koriander en een lente uitje. Heel New Zealands en ook nog eens lekker.

Nu is het allang weer donker. Nog even het restje wijn opmaken, brood voor het ontbijt van morgen maken, douchen en dan op tijd gaan slapen, want we moeten morgen bijtijds op. Om te beginnen aan een lange reis terug naar het andere eind van de wereld.