Dag auto, dag Auckland

Donderdagochtend, de laatste ochtend dat ik van ons huisje in Ponsonby naar de Universiteits campus op Newmarket zal gaan. Voor de allereerste keer met de auto. Qua weer komt dat niet heel slecht uit, want het is vanacht onstuimig geweest, het waait nog steeds en er hangt nog regen in de lucht. En dat beetje dat nu valt zal niet het enige zijn dat vandaag zal vallen. Het is alsof Auckland rouwt om ons vertrek.

Gisterochtend was ook de eerste keer dat ik met de auto naar de universiteit zou gaan. Een doos, een grote rugzak en Marije’s fiets moeten mee. De fietsen worden verkocht, de bagage opgeslagen. Ik loop de deur uit. Marije heeft de auto iets links geparkeerd.

Eigenlijk is het gek. Je weet het meteen, je hebt het meteen geregistreerd, maar het is toch alsof er een soort blokkade opgeworpen wordt in je hersenen. Alsof je weigert te geloven wat je zintuigen waarnemen. Nee, ik weet niet precies waar Marije de auto geparkeerd heeft, maar wel dat het niet zo ver in de straat is als ik inmiddels doorgelopen ben. Ik loop ook nog de andere kant op, maar weet al dat de auto daar niet staat.

Marije uit bed: “daar heb ik de auto geparkeerd”. Maar op die plek staat geen brandweerrode 23 jaar oude Toyota Corolla. Ons karretje dat ons de komende weken over het Zuid-Eiland had moeten vervoeren.

Oh ja, morgen is het Goede Vrijdag en Pasen is kennelijk erg belangrijk hier. Iedereen heeft vrij en alles sluit. Goede Vrijdag is zelfs de Count Down supermarkt gesloten. Als die al dicht is…

Melding maken bij de politie. Gelukkig weet iemand die toevallig iets bij de bouwplaats aan de overkant van de straat moest doen welk nummer ik moet bellen. Onderwijl heeft hij al het nummerbord van onze auto naar zijn collega’s ge-smst.

Helaas hebben we er voor gekozen niet de optie ‘fire & theft’ aan te vinken bij de auto verzekering: what are the odds… Maar hoe dan ook, vandaag moeten we een andere auto regelen.

En nog even een eind presentatie geven op de universiteit. Het computer systeem in de zaal is totaal vastgelopen en het duurt even voor het systeem weer op gang is. Tekenend.

Daarna naar de dealer waar we ons Toyotaatje gekocht hebben. We hebben al contact met ze gehad en ze hebben wel wat. Uiteindelijk rijden we weg met weer een rode auto. Een van de condities die Marije ooit aan een nieuwe auto stelde: als ie maar niet rood is. Gelukkig lijkt dit rood wat meer op het rood van onze Nederlandse auto.

Ook de Mazda die we nu hebben, heeft 320.000km op de teller. Het is een sedan in plaats van een hatchback. En er zit een deuk in de achterklep. Maar ach het is het eind van de middag en wij hebben weer een auto. De schade is financieel en we zijn allebei best moe. Moe van alle dingen regelen en beslissingen nemen waar je normaal wat meer de tijd voor wilt nemen.

Wat contrast met de rust nu. Vanochtend scheen het zonnetje zelfs even, nu is er een lichte bewolking over de stad getrokken. Geen zuchtje wind. We hebben uitgeslapen na bij de overburen nog een wijntje gedronken te hebben en daarna thuis op de veranda nog een fles Pinot Gris gedeeld. Daarna voor de laatste keer een ronde hardgelopen langs de haven, rond Hobson Bay, langs de mangrove, over de eerste helling naar het Parnell Cricket field, tegen de belachelijk steile Ayr Road omhoog naar Auckland Domain. Langs het museum met het uitzicht op de haven, het water, Devonport aan de overzijde. Verder langs de cricketvelden en de grasbaan waarop een eenzame loper zijn rondjes aan het draaien is. Via K-Road (Karangahape Road is te lang en moeilijk) naar de rustig ontwakende Ponsonby Road, waar de winkels vandaag gesloten blijven, maar de restaurantjes al bevolkt worden door ontbijtende en koffiedrinkende gasten.

Dag brandweerrode karretje. Het was fijn met je gereden te hebben. Misschien zien we je nog wel terug. De kans is groot dat je teruggevonden wordt. Dag Auckland. Het was fijn hier te wonen. We komen terug. De laatste dag voor ons vertrek. En wie weet wanneer nog meer. Ik weet niet welk verlies me verdrietiger maakt – nee… dat weet ik wel…

2016-03-25 13.41.04Onze nieuwe auto – een bordeaux rode Mazda Familia uit 1995. Geparkeerd voor ons huisje in Ponsonby.