De Aankomst

New Zealand staat bekend om zijn strikte invoerregels. Zowel wat mensen betreft (alleen als toerist kom je makkelijk binnen, of je moet het juiste beroep hebben) als wat goederen betreft, met name als het eetbaar is, of als er iets uit kan groeien. Dat laatste betekende ook dat ik ergens vorige week mijn hardloopschoenen grondig geschrobd heb.

De douanier die mijn paspoort bekijkt zet op de pagina naast mijn visum voor Rusland van mei 2015 een stempel. De pagina met mijn werksvisum is niet opengeslagen geweest. We hebben aangekruist eten en sportgoederen bij ons te hebben. Scannen, inpakken, doorlopen… 04:50 raakten de wielen van het vliegtuig de grond, 05:20 staan we buiten de deuren van de luchthaven en zien een ijlblauwe ochtendlucht tussen de wolken het begin van een nieuwe dag aankondigen.

Een nieuwe dag, een niewe werkelijkheid. Met de taxi geraken we bij ons huis voor de komende maanden. Een koloniale wijk: witte houten huizen, zoals ook ons huisje. Het is vroeg, dus de sleutel ligt klaar onder de mat. Uitpakken, douchen en daarna zetten we ons aan een ontbijt van croissant, muesli en vers fruit. Klaargezet voor ons.

We lopen de zon in, de straat op, naar de hoofdstraat, vol barretjes en restaurantjes, winkeltjes en andere kleine zaakjes. We vinden de bank en kunnen nu geld het geld uitgeven dat we al naar New Zealand overgemaakt hebben, met onze nieuwe bankpassen. We geven geld uit in de supermarkt, tussen mensen in korte broeken en kerstspullen. De straat is gevuld met de frisse geur van bloemen, lichtkoorden hangen aan de huizen en de tuinen staan vol met ornamenten zoals verlichte rendieren.

Een tikje verwarrende is het allemaal wel.

Vorige bericht

Volgende bericht