Picton & Marlborough Sounds

De wekker gaat en het is nog donker. En koud. En vakantie. Wat is hier mis? Niets: we moeten om 08:45 bij het avonturen bedrijf zijn. De zon komt pas over een half uur op en dat het koud is, betekent dat het helder is en dus erg mooi weer gaat worden. Warm wordt het wel als de zon verschijnt.

En inderdaad is het kwik tot een aangenaam niveau gestegen op het moment dat we de kayak instappen. Vanuit Picton hebben we een klein eindje gereden, naar de volgende baai, zonder grote boten enzo. Het water is rustig, de zon schijnt en het is heerlijk peddelen. We zijn met drie 2-persoon kayakken en in een ervan zit een gids. Die heeft vandaag niet veel te doen. We peddelen gezapig rond, de kust bewonderend en genietend van op het open water zijn; zo relaxed…

We moeten een stuk open water overstekken, vervolgen dan de kust in noordelijk richting tot we bij de baai uitkomen waar aan het einde de Mistletoe Bay ligt – elke baai heeft weer onderbaaien zou je kunnen zeggen. Vanaf hier gaan we alleen verder. We moeten de kayak inleveren bij de watertaxi van Cougar Lines, die om 12:00 aankomt bij Mistletoe Bay – nog een uur de tijd dus om lekker te dobberen op het water. Overal staan huisjes verscholen in de inhammen. Deze zullen toch alleen maar te bereiken te zijn per boot. Er lijkt geen enkel pad, laat staan een weg, naar boven te gaan. Er moet trouwens wel een pad zijn, want wij gaan daar zo over heen lopen richting Anakiwa.

Maar eerst nog het laatste stukje peddelen. We komen om 11:30 aan, maar tegelijkertijd met de watertaxi. Meer een waterbus, maar goed. We leggen aan dezelfde steiger aan en de bemanning helpt ons de kayak uit het water en op het bovendek van de boot te krijgen. Hartstikke bedankt en tot ziens, wij gaan een eindje verder lekker genieten van de lunch die we meegekregen hebben. Een goede lunch – er zitten voedzame dingen in de papieren zak die we meegekregen hebben en dat is maar goed ook, want we hebben nog een paar kilometer voor de boeg. 13 ongeveer.

De eerste kilometer gaat hard omhoog, vanaf de camping waar we geland zijn, tot ergens hoog boven het water. Dan draaien we een klein paadje in en lopen het bos in. Het blijft omhoog gaan en dat geeft prachtige vergezichten – als we tussen de begroeiing door naar de baai kunnen kijken. De begroeiing is dicht – dat hadden we gister vanuit de ferry al gezien – maar ook verbazingwekkend gevarieerd. Het is in die zin zeker geen saaie route. Zo nu en dan lopen we door een dichte tunnel, dan weer opent het zich om ons heen, staat er ander begroeiing om ons heen of kijken we ineens uit over het water. Sommige stukken worden meer gedomineerd door palmboom soorten, andere meer door naaldbomen, of bomen met dunnen grijze stammen, die allemaal omhoog wijzen, alsof de boom heel veel vingers heeft, met aan de uiteinden kleine, donkergroene blaadjes. Ze lijken te smeken om een beetje zonlicht.

Er staat 4 uur voor de wandeling, maar we komen ruim om tijd aan bij de ferry landing. Tijd genoeg voor een ijsje en een bakje koffie. De zon schijnt heerlijk en we genieten van de rust. Onze benen trouwens ook. Vooral in het begin ging het pad omhoog, de tweede helft van de 13 kilometer is makkelijker. Grote delen loop je vlak langs het water. De dubbele betekenis zal veel Nederlanders misschien ontgaan, omdat het hetzelfde is: als je dichtbij het water loopt, dan gaat de weg niet op en neer, maar blijft vlak. Of gaat naar beneden, dat kan dan wel weer. Hier betekent het alleen dat de horizontale afstand naar het water klein is. Verticaal kan de afstand aanzienlijk zijn.

Terug in Picton lopen we via de supermarkt naar huis: ingredienten voor een lekkere risotto. Risotto maak je met witte wijn, dus zodra we neerploffen op voor ons hutje trekken we een welverdiend biertje open en zetten de Pinot Gris koud voor als we gaan koken. We hebben geen haast. Morgenochtend misschien wel een beetje. Niet om bij de volgende bestemming te komen – Takaka, bij het Abel Tasman National Park – maar al die zooi in ons hutje moet morgen voor 10:00 in de auto zijn…. Maar nu, hebben we geen haast en morgen gaat er toch ook geen wekker.

Vorige dagDe reis naar ZuidVolgende dag