Van Kaikoura naar Upper Hutt, Wellington

Slechts 150 kilometer af te leggen met de auto. Een afstand waar we drie en een half uur de tijd voor hebben. Kwartiertje eraf voor tanken en ramen schoonmaken, maar dan nog is dat veel tijd – zelfs in New Zealand. Het maakt niet alleen daarom niets uit dat we achter een vrachtwagen rijden vanaf het moment dat we de weg opdraaien. De snelheidsmeter blijft slechts marginaal onder de 100 km/u.

Relaxed rijden dus, langs de prachtige Pacific Coast, met prachtig weer. Daarna een relaxte lunch in Picton, waar het nog steeds prachtig weer is, zij het wat winderig. De zee is echter glad, de boot deint slechts rustig op en neer.

Tijdens de tocht de tijd genomen om het verhaal van de voorgaande dag te schrijven, wat te lezen en zo nu en dan naar buiten te kijken. De Marlborough Sounds zijn prachtig, de aankomst in Wellington hebben we nog niet meegemaakt en is eigenlijk minder spannend. Wel mooi om alle huizen zo verspreid op de heuvels die het centrum van de stad omringen. Op de hellingen is het niet echt mogelijk om aaneengesloten rijen huizen te bouwen. Maar dat lijkt niet de enige reden waarom de huizen als losse witte puntjes op de bergen staan. Bijna vergelijkbaar met een kudde schapen op een berghelling, met dit verschil dat de schapen ‘s nachts geen licht geven (New Zealand en de VS zijn op militair vlak niet altijd vriendjes (geweest), sinds de Kiwi’s Amerikaanse marine schepen met kernwapens uit hun havens gebannen hebben – ze hebben het niet zo op kernwapens/kern energie, dus lichtgevende schapen zul je hier niet tegenkomen).

In het laatste licht rijden we naar Upper Hutt. Hier zullen we twee nachten blijven om zo de tijd te hebben om Wellington wat beter te bekijken. De avond vullen we met Ticket to Ride; veel meer is hier in het donker toch niet te doen. Niet dat dat een straf is, want ik win alle potjes en het is een leuk spel.

Op de achtergrond blijft de Enschede Marathon zoemen. Alle berichten op Facebook lijken over dit evenement te gaan en als ik afgelopen maanden in Nederland geweest zou zijn, zou ik nu denk ik een geweldige tijd kunnen lopen. Er van uitgaande dat de voorbereiding niet gehinderd zou zijn door onverwachte obstakels, zoals blessures of iets als griep – waar sommigen nogal last van hebben gehad. Hopelijk slaat het dit jaar gekozen concept aan – de vrouwen een hoofdrol geven. Als het goed is, staat er nu een goed veld – zou ook goed geweest zijn voor mij, een beetje egoistisch mag je soms wel zijn. Maar het maakt de Enschede Marathon – de oudste, die ene in mijn stad, die ene die ik nu 5 keer gelopen heb – wel meer uniek en zet het evenement hopelijk goed op de kaart. Het is zelfs alsof er toch een beetje wedstrijdspanning aanwezig is. Helaas is de keuken hier niet voldoende goed genoeg (en wat heb je nu helemaal nodig….) om morgenavond (zaterdagavond) pannenkoeken te eten, maar eigenlijk had ik het wel gewild – het menu van de avond voor de Marathon.

Vorige dag – De reis naar Zuid – Volgende dag