Van Picton naar Takaka

Het is een zootje in onze cabin, maar tcoch staan we rustig op. 08:00 opstaan geeft ons twee uur voor een rustig ontbijtje en voldoende tijd om alles in de auto te pakken. De meeste andere kampeerders zijn al met hun camper vertrokken naar de boot of een bestemming ergens op het Zuid-Eiland. Je weet niet welke kant ze opgegaan zijn, alleen dat ze op doorreis zijn. Iets voor 10 uur rijden ook wij weg. De zon is inmiddels aardig doorgebroken en het wordt alleen maar beter.

We nemen niet de hoofdweg, maar de kleine weg langs de kust. Die is mooi, maar heel veel tijd om om me heen te kijken heb ik niet, want ik ben vooral druk met sturen: de weg slingert nogal. We rijden langs de baai waar we in de kayak gestapt zijn en komen iets later in een groene vallei. Het is hier breder, de heuvel liggen verder van ons vandaan, de weg is rechter en we kunnen wat kilometers maken.

Na enige tijd klimmen we weer al slingerend tegen wat heuvels op om over te steken naar een andere vallei. Dat herhaalt zich vandaag een aantal keren. En dat maakt het een ontzettend aardige route om te rijden. In de buurt van Nelson stoppen we om vlak bij een strandje aan een picknicktafel te lunchen. We hebben dan twee uur en net geen 100km gereden.

We zitten heerlijk in het zonnetje. De wind waait stevig, maar de wind is niet koud. We zoeken de inmiddels wat drukker geworden SH6 weer op – er is hier toch wel enige activiteit, anders dan in Picton, waar alleen verkeer doorraast op weg naar de boot. Nog even naar de Pack’n Save voor boodschappen en dan de SH60 op richting het Abel Tasman National park. De weg voert langs veel fruitteelt bedrijven en wijngaarden. Zo nu en dan passeren we een dorpje. De hoofdweg – waar toch ook wat stevig uit de kluiten gewassen vrachtwagen combinaties over rijden – gaat dwars door deze dorpjes. Het blijft maf.

We rijden naar de noordwest kant van het park, dus ongeveer om het hele park heen: we komen in de zuid-oostelijke hoek aan. Takaka is de noordelijke toegang tot het park. Daarvoor moeten we de Takaka Hills oversteken. Een bord langs de weg geeft aan dat de weg de komende 25 kilometer slingert. Doorgaans betekent dat dat je het stuur 25 kilometer geen moment recht kan houden. In die 25 kilometer gaat de weg naar een hoogtepunt waar ze gelukkig een uitzichtpunt hebben: je kunt al sturend wel zo nu en dan een glimp opvangen van de enorme vergezichten, maar het is toch wel verstandig pas stilstaand een uitgebreidere blik te werpen op de dalen onder ons en de heuvels verder weg. In de verte is zelfs Nelson nog te zien. Daarna dalen we af tot de valei waarin Takaka ligt. We moeten nog een kilometer of 18 verder voor we bij de camping zijn, maar de weg is niet moeilijk om te rijden en het schiet dus goed op. Halverwege de middag arriveren we dus bij ons nieuwe hutje. Er kunnen vijf man slapen, vier man aan de tafel zitten en met de pannenset kun je net voor twee personen koken, maar aangezien wij met z’n tweeen zijn, zijn we dik tevreden met dit ruime plekje. Daarbij is het uitzicht over de zee – we zitten aan het strand – met de strakblauwe hemel natuurlijk niets minder dan fantastisch. Morgen gaan we het park verder verkennen, voor nu beperken we ons tot rondhangen op het strand, bij de cabin. ‘s Avonds vermaken we ons nog met een paar spelletjes Ticket-to-Ride. De tafel is wel niet groot genoeg voor vijf personen, maar wel voor twee en een bordspel!

Vorige dagDe reis naar ZuidVolgende dag