Van Taumarunui naar Auckland

De lucht is blauw als we opstaan, terwijl het toch de hele nacht geregend heeft. Veel regen ook. De zon schijnt, we gaan de zon weer tegemoet; het laatste stukje over de weg naar het noorden. Vanmiddag zijn we weer in Auckland.

Over de route is niet veel te vertellen. Het is mooi, maar we zijn dit inmiddels zo gewend dat het voor ons bijna gewoon is. Bovendien zijn we veel teveel bezig met naar Auckland rijden. Een vreugdekreet als we voor het eerst Auckland aangegeven zien staan: nog 139 kilometer.

Aankomen in Auckland voelt als thuiskomen. We zitten in een ander huisje – we hebben daar alleen een, gelukkig redelijk ruime, kamer, maar het is nog geen 100 meter van de plek waar we drie maanden gewoond hebben. In deze omgeving voelen we ons thuis. We kennen het hier. Ik rij naar de universiteit om de spullen op te halen die we daar hadden opgeslagen. Weer bekend terrein.

Ja, we zijn terug van vakantie, ik moet weer beginnen met werken. Dat is na een vakantie goed. Ik heb een leuke baan, dus ik ga zeker niet met tegenzin weer aan de slag. Het vreemde is alleen dat het niet hier zal zijn, maar dat ik eerst nog een paar dagen moet reizen. Dat ik weer aan de slag moet na ruim drie weken rondreizen, dat lijkt door te dringen, maar dat het niet hier is niet.

Van de eigenaresse van het huis waar we hebben gewoond krijgen we nog wat post: een kaart van Marije’s moeder die er wat lang over gedaan heeft, een boete voor te hard rijden (ai… NZ$30 (18 euro) voor 7 km/u te hard…) en een bericht dat we de tol nog niet betaald hebben voor de weg naar het noorden. Daar zijn we langsgekomen toen we naar Northland gingen. En die hebben we betaald – de heen en terugreis. De datum en tijd verklaren echter veel: 24 maart, 03:11:29, de nacht dat onze auto gestolen is. Politie maar even gebeld, met de vraag of er al nieuws is over onze auto, wat er gebeurt als we het land verlaten en dat we een indicatie hebben waar de auto heen is gegaan. Het is wel een beetje suf dat de politie niet automatisch checkt of er ook gestolen auto’s lang het enige punt in Auckland komen waar alle auto die passeren geregistreerd worden. Omgekeerd is het natuurlijk ook weer een beetje dom van de dieven om zo te verraden waar ze heen zijn gegaan. Er is een goede detour….

‘s Avonds drinken we wijn bij de overburen – de overburen in Norfolk street dus. Het is gezellig, veel te gezellig eigenlijk, maar ach, morgen staat niet veel op het programma. De belangrijkste dingen zijn het verkopen van de auto en het opnieuw inpakken van de bagage, zodat we 4x 23 kg hebben.

Vorige dag – De reis naar Zuid – Volgende dag