Van Upper Hutt naar Taumarunui

Het hutje in Upper Hutt is een prima plek om te slapen, maar meer moet je er niet willen doen; we hebben een beetje een ‘net niet’ gevoel bij deze camping. Snel op pad dus. Kijken of we vandaag nog wat beleven.

Het verhaal van de vorige dag was wat inspiratieloos. Dat is goed zo aan het einde van ons verblijf hier. We zijn op weg naar huis. Dat gevoel hebben we misschien nog niet, dus laten we zeggen dat we op weg zijn naar Enschede. Daarvoor moeten we honderden kilometers rijden, uren in het vliegtuig zitten en een halve dag extra verteren.

Maar dat zijn de meetbare zaken. Het is een enorme overgang en dat heeft tijd nodig. Dat gaat niet zo een twee drie. Woensdagavond zijn we terug, maar donderdag is niet een gewone dag, de eerste uit weer een hele reeks dagen zoals de dagen waren voor we vertrokken. We zijn dus ook al een paar dagen in een soort overgangsfase. We reizen nog wat, bekijken nog wat, maar we zijn niet meer helemaal hier, terwijl we ook helemaal nog niet in Nederland terug zijn. Dit niemandsland is inspiratieloos.

De rit vandaag niet. Volgens Google Maps is de snelste weg naar de SH1 vanaf de camping om de weg te vervolgen waar de camping aan ligt. Ik heb al wel gezien dat die weg wat bochting is. Wat niet op Google Maps staat, is dat de weg ook smal is – erg smal. En niet een beetje slingert, maar heel erg slingert. Gelukkig komen we weinig auto’s tegen en vaak zou het ook niet gepast hebben. Fantastisch weggetje om te rijden.

De SH1 is minder interessant – en beetje inspiratieloos om het zo maar eens te zeggen. Het wordt wat interessanter als we in de buurt van Mount Ruapuhe komen – die vulkaan die we maar steeds niet zien als we er langs rijden. Nu ook niet, want weer hangen er wolken die ons zicht belemmeren. En we proberen het nog wel via de andere kant – ja, we hebben de SH1 verlaten en rijden nu onder de Mount Ruapuhe en Mount Tongariro langs. We rijden op de “Adventurous Highway”. We zijn er niet helemaal uit wat er zo avontuurlijk aan is, maar het is wel mooier dan de SH1. Ik herinner me dat ik in 2002 hier in tegengestelde richting gefietst heb. De foto’s nog eens opzoeken, want toen heb ik wel de berg Mount Tongariro gezien. Met sneeuw, want het was juli.

Zeker het laatste stuk naar Taumarunui is erg aantrekkelijk. Heel erg aantrekkelijk is het huisje dat we gehuurd hebben voor de nacht. Het is een klein cottage bij een boerderij en voor iets meer dan de prijs die we op een camping betalen hebben we nu een woonkamer, keukentje, badkamer, slaapkamer en … wifi. En dat is even belangrijk, want – voor ons vanavond – is de Enschede Marathon. Via internet kunnen we met de laptop RTV Oost kijken en dat doen we.

Wat een mooi spektakel weer! Fantastische wedstrijd, met goed weer – zelfs nu blijft de regen uit, wat mooi is voor de halve marathon. Zoveel mensen die ik ken doen mee en zijn bezig een geweldige prestatie neer te zetten. De race is spannend – maar misschien moet je daar hardloper voor zijn – en het is natuurlijk heel mooi dat een dame wint in een parcour record en net onder de 2:28. Fantastisch. Maar ook respect voor de haas. Tjonge, die loopt ook even zo onder de 2:30 en heeft onderwijl nog tijd om zich om te draaien en wat te praten – alsof het niets is!

We genieten daar dus zeker van en ik heb ook weer erg veel zin om te gaan hardlopen en me voor te bereiden op de marathon van Eindhoven die ik hoop te gaan lopen (in een goede tijd). Ik zit niet met een knagend gevoel hier “had ik maar mee kunnen doen”, maar je krijg toch wel veel van de wedstrijd spanning mee. Dat is leuk en dat is ook waarom ik zelf die wedstrijden – en dan met name de lange wedstrijden – loop. Zodra ik terug ben staat de halve marathon in Diepenheim op de agenda. Misschien niet voor de allerbeste tijd ooit, maar wel weer lekker een wedstrijd lopen.

Vorige dag – De reis naar Zuid – Volgende dag