Whangamata – Thames

De dag begint moeizaam. Mijn hoofd voelt licht, net of ik een enorme suiker-dip heb. Snel een kleine perzik naar binnen werken, rustig verder opstaan en actief worden (geen plotselinge bewegingen met m’n hoofd maken), ontbijtje (goed geregeld hier) en langzaam beginnen de krachten terug te komen.

De knie problemen van Marije zijn niet voorbij en ons plan is om ons om 10:00 te melden bij de i-site, om de alternatieven die we hebben te verkennen. De eigenaar (Mark) van de airbnb plek waar we zitten komt echter rond 09:00 langs, vraagt hoe het gaat en biedt ons een lift aan naar Waihi: het hoogste punt van de route, vanaf daar is het nagenoeg alleen maar langzaam dalen tot de vlakte voor Thames (vlak… betrekkelijk uiteraard, maar voor New Zealandse begrippen, heel vlak). We hoeven hem alleen wat geld voor de diesel te betalen.

Bijzonder schappelijk van Mark. Hij heeft trouwens ook een bijzonder schappelijk onderkomen gerealiseerd. De prijs is goed, maar de afwerking ook. Een erg fijne plek voor een overnachting. Het enige minpunt is de draadloze internetverbinding. Die is op z’n best wat brakjes.

Ook schappelijk is dat we niet alleen slechts hoeven te dalen naar Thames, we kunnen grotendeels de Haurati Rail Trail volgen. Oude spoorlijnen zijn heel fijn om te fietsen: geen steile hellingen (dat kunnen treinen niet) en weg van de drukke weg. Dat geeft meteen een heel andere (fiets)ervaring. Het enige is dat je vaak – en ook nu – over gravel rijdt, maar die is van goede kwaliteit hier.

P1000334Weg van de grote weg! Daarvoor in de plaats een mooi gravelpad.

Het begin is wel even een dans op en neer, maar al snel lijken we het oude trein pad te volgen en bevinden we ons echt midden in de natuur. En tussen tig andere fietsers. Ach, het is weer mooi weer, dus we kunnen de aanwezigheid van anderen wel handlen.

P1000336Het pad van de trein is soms deels een uitgegraven geul, zodat het spoor vlak kan lopen.

In een smal deel, waar de weg, de rivier en de voormalige spoorbaan zich naast elkaar een weg naar beneden banen, steken we met een brug de rivier over en duiken onder de weg door een tunnel in. Nat, vochtig, op sommige punten een beetje donker – een leuke ervaring om zo door een tunnel te fietsen.

P1000341De brug, gevolgd door de tunnel; een populair punt in de route.

P1000346Uitzicht vanaf de brug stroomafwaarts.

P1000348Uitzicht vanaf de brug stroomopwaarts.

Het fietst makkelijk, de omgeving is prachtig, het weer is subliem – wat willen we nog meer? Bijna, dat het niet ophoudt! Maar op een gegeven moment opent het landschap zich en realiseren we ons de heuvels achter ons te hebben gelaten. Het is meteen saai.

Dat klinkt wat gek misschien, maar het contrast is groot: het is mooi hier, beetje lieflijk, gezapig zo je wilt. De heuvels rollen rustig langs ons en de weg golft nog wat op en neer. Mooi, maar we kwamen van een stuk dat spectaculair mooi is – oneerlijke concurrentie dus.

Daarbij rijden we nu weer over een grote weg. Je bent dan toch meer op de weg aan het letten en minder op de omgeving. Moet ook wel, ook al is het gelukkig niet heel druk. Achteraf had het mogelijk moeten zijn om de Haurati Rail Trail verder te volgen, maar we zijn waarschijnlijk wat teveel afgeleid door het koffie tentje waarvoor we lunchen (en koffie halen). We lunchen overigens weer met heerlijke avocado op brood, want de vleeswaren ruiken niet heel fris en 50 meter verder staat een busje vanwaaruit een vrouw fruit verkoopt.

P1000350De koffietent waar we stoppen voor de lunch.

Vlak voorbij Hikutaia vinden we de Haurati Rail Trail weer en die volgen we tot we in Thames aankomen. Het “saaie” landschap is ineens leuker, omdat we er dichter met onze neus op zitten, niet gestoord door automobielen. Gestaag rollen de kilometers onder onze wielen door, met zo nu en dan een vee rooster (keer of heel veel, waarbij we twee keer voor overstekende koeien moeten wachten; ze hebben ook voorrang).

P1000355Het laatste stuk van de Haurati Rail Trail door de vlakte naar Thames.

Eenmaal in Thames proberen we uit te zoeken of we met de bus naar Coromandel Town kunnen komen. Althans: in elk geval Marije. Haar knie blessure speelt teveel op om morgen nog de nodige hoogtemeters te moeten gaan maken. En het zijn niet alleen de lange hellingen aan het eind, maar ook de kleine korte hellingen die de eerste 34 kilometer voor ons klaarliggen. Vlak is niet tweedimensionaal…

Het duurt even voor we een oplossing hebben, maar Marije kan met de bus. Of haar fiets ook met de bus kan, is nog een onzekere factor, maar die kan dan wel hier gestald worden en dan moeten we alleen een auto regelen (huren) om de fiets weer op te halen. Dat moet dan maar. Een knie is wel meer waard dan een paar dollars voor een huurauto.

Ik ga in elk geval wel fietsen: het is al onzeker of een fiets mee kan met de bus, dus laat staan dat er twee zullen passen. En we zullen allebei de boot terug naar Auckland kunnen pakken. Op de heenweg werden we vanwege het weer met de bus gebracht. De bootreis willen we dus zeker meemaken!

 Vorige dag

 Volgende dag

Hoofd menu Coromandel fietstocht