Lang weekend in het noorden

Heel even zijn we dakloos. Vrijdagavond hebben we de laatste dingen ingepakt en bij de eigenaresse van de ons huisje in Auckland opgeslagen. Met een paar tassen, foto cameras, Marije’s dekentje en zo nog wat dingen zijn we vervolgens zaterdagochtend in de auto gestapt en hebben even Auckland achter ons gelaten. Een proefvertrek. Over een aantal weken gaat het pas voor het eggie gebeuren.

We rijden nu noordwaarts, ook over de SH1, die we over drie weken in zuidelijke richting zullen nemen. Nou ja, er zijn ook eigenlijk weinig alternatieven. De eerste Staats Hoofdweg slingert op en neer en heen en weer, eerst als vierbaans weg, maar al snel als tweebaansweg. Het wordt allengs rustiger: veel mensen grijpen het mooie weer dat dit weekend beloofd is aan om Auckland te ontsnappen, maar erg ver gaan de meesten niet.

We drinken onderweg koffie in een Bakery, lunchen in het stadje waar we ons vorige bezoek onze eerste overnachting hadden – Whangarei – en verlaten iets verder de SH1, om de SH10 richting Doubtless Bay te gaan volgen.

P1000697Doubtless Bay, blauwe lucht, blauw water, groene heuvels.

Het is groen, de lucht is blauw, zo nu en dan een dorpje of een indicatie van de aanwezigheid ervan. Het groen was ons de vorige keer in Northland al opgevallen – en toen was het winter. Nu staat de zon fel over het groen te branden en is de lucht niet blauw, maar intens blauw.

IMG_2497Mangonui: ongeveer het hele “centrum” in beeld.

Net als het wat van de Doubtless Bay: intens blauw. Het diepe tropische blauw is fantastisch om te zien en fantastisch moeilijk om goed op de foto te krijgen. We vinden ons ‘hutje’ makkelijk: een aangename plek om onze tijdelijke Aucklandse dakloosheid in door te brengen. Nou ja, we zijn er eigenlijk alleen ‘s avonds, ‘s nachts en voor het ontbijt.

IMG_2494Mangonui, prima plek voor een paar mooie foto’s.

Eerst keren we echter terug naar het stadje dat we net gepasseerd zijn – Mangonui. Als je iets nodig hebt hier, zul je daar naar toe moeten. Het is dan alleen te hopen dat je niet al teveel nodig hebt.

P1000708Het fish & chips restaurant.

De keuze voor het avondeten wordt in elk geval al beperkt doordat een van de restaurants dicht is, de tweede een ‘private function’ (een prive feestje) heeft en we dus fish & chips eten. Wel goed trouwens.

IMG_2516Zonsondergang, Cable Bay, uitkijkend over de Doubtless Bay.

Terug in ons hutje spelen we nog een tweetal spelletjes Ticket to Ride en drinken de uitstekende Rose wijn die we van de Man’o War winerie op Waiheke meegenomen hebben. De volgende ochtend staan we rustig op. Het is zondag en eerlijk gezegd is een beetje slaap niet verkeerd – dat wil zeggen een wat langere nacht. Rustigjes ontbijten, krantje lezen en iets na 11:00 stappen we in de auto om naar het noorden van het verre noorden te rijden. Dat betekent de SH10 afrijden tot  de SH1 en die tot aan het begin rijden.

P1000731Uitzicht vlak bij Cape Reinga richting het 90-miles beach en de Tasman zee.

Sommige stukken zijn verrassend vlak, maar steeds slingert de weg dan weer omhoog en verandert het landschap weer. Het is rustig, dunbevolkt, her en der wat toeristische bezienswaardigheden, maar voor een toeristische plek is het bijzonder normaal gebleven – en dat is een compliment. We kunnen dus genieten van de vele uitzichten.

P1000734Daar in de verte ligt het noordelijkste puntje van New Zealand.

Het bijna noordelijkste puntje van het Noordeiland van New Zealand is Cape Reinga. Bijna uiteraard ook betekenisvol voor de Maori. Zijn de eerste Maori hier aan land gekomen? Komend van Polynesie is het wel de meest logische uithoek van New Zealand om het eerste waargenomen te worden. In elk geval verdwijnen de zielen van de overledenen hier wel het water in op weg naar het rijk der doden.

P1000739Het samenkomen van de Pacific en de Tasman zee.

En, ook betekenisvol als je met een kano over de oceaan vaart, hier komen de Tasman en de Pacific bij elkaar. Dat geeft turbulente stromingen die als houtsnijwerk afgebeeld worden op de voorstevens van de kano’s van de Maori. Verder is het gewoon mooi om te zien hoe het ene blauw zich met het andere blauw mengt.

P1000741De kleine vuurtoren.

De vuurtoren is klein, staat relatief laag en dus net niet op het meest noordelijke puntje. Dat ligt iets verder weg, nog net zichtbaar en is zo ongeveer 4 kilometer noordelijker. Dat is de echte Noordkaap. Detail: de Noordkaap in Zweden is niet helemaal het absoluut noordelijkste punt van Europa, dus de situatie is enigszins vergelijkbaar.

P1000744Uitkijkend richting het begin (of einde) van het langste strand van New Zealand.

Cape Reinga is ook het noordelijke uiteinde van het 90-mile beach. Waarom dat zo heet hebben we niet direct kunnen vinden, wel dat het bij lange na geen 90 mijl is. Nog geen 90 kilometer. Nu ja, we zien het begin van het strand en iets zuidelijker hebben we al de grote duinmassieven gezien van Te Paki. De volgende bestemming.

P1000746Veel verkeer is er niet, maar we moeten wel wachten op overstekende koeien. Geen boer gezien….

Je kunt van die duinen afglijden met een board. Dat kan, maar doen we niet. We wandelen een eind door het tikje bizar aandoende duinmassief. Het is groot en je hebt geen idee hoe groot. Alle idee van perspectief wordt verbrijzeld door het golvende geel om je heen. Je ziet een enorme duin, dichtbij, tot je de mensen ontwaart die halverwege de top lopen: kleine stipjes, bewegende mieren. Het duurt ook eindeloos voor de eindelijk (ja, bewust dubbelop) het blauwe zeewater zien.

P1000750 P1000755Het is lastig in te schatten wat de afstanden zijn als je op de enorme berg zand staat…. Uiteindelijk zien we ook de zee. Bedriegelijk dichtbij.

We rijden terug, stoppen om avocado’s te kopen; zomaar langs de weg (de boerderij staat enkele honderden meters verder) een houten bouwwerkje, met zakken van vier of vijf avocado’s en een bord waarop staat dat ze $2 kosten. In de winkel kost een enkele avocado vaak al bijna $3. We zoeken een zakje uit, gooien een twee dollar munt in het verroeste bakje aan de zijkant en vervolgen onze weg.

We nemen niet direct de weg terug naar het hutje, maar rijden eerst door naar Kaitaia – de grootste nederzetting van het verre noorden volgens de reisgids. Wederom is het te hopen dat je niet veel nodig hebt, want het stadje heeft weinig meer te bieden dan volstrekt vergane glorie, voorzover die er ooit geweest is. We vinden iets buiten Kaitaia iets dat voor restaurant doorgaat en niet dicht is. Het is jammer van het voorgerecht, maar het hoofdgerecht is gelukkig lekker.

Met de ondergaande zon rijden we terug naar ons hutje in Cable Bay. De laagstaande zon beschijnt de groene heuvels en geeft ze een warme glans. Het was alweer een mooie dag.

De laatste dag in Northland doen we eigenlijk niets anders dan terugrijden naar Auckland. Maar dan niet via de snelste weg. We rijden langs de westkust en passeren het plaatsje Opononi, waar we 3,5 jaar geleden ook geweest zijn. Vlak na Opononi rijden we het Waipuoa Forest in. De weg slingert enorm en stijgt en daalt ook flink. Aan weerszijden van de weg begint meteen de dichte begroeiing van het subtropische bos. In het bos stikt het van de Kauri bomen en we stoppen dan ook voor een boswandeling van een uur – zoals we vaker gedaan hebben: een boswandeling naar een boom. Yakas heet de boom. Een fiks stammetje om het zo maar eens te zeggen!

P1000763Panorama foto van de boom – anders past het niet IMG_2532Yakas – imposant stukje hout

Er staan nog veel meer Kauri’s in het bos. Het grappige van een Kauri is dat het enorme bomen zijn, maar dat ze toch zich goed kunnen verschuilen in het bos. Bij elke Kauri staat een bordje dat ze gevoelig zijn voor een bacterie infectie en je daarom op het pad moet blijven. Soms zien we het bordje eerder dan de enorme boomreus….

IMG_2535Het pad krult om de basis van de stam van Yakas.

Aan het begin van de avond komen we weer terug in Auckland. Het gaat niet zo snel hier het reizen. Dat is niet erg, dat geeft de tijd om te genieten van de omgeving. Rond half zeven parkeren we de auto weer voor “ons” huis. Een weekend lang was het van anderen, maar het enige teken daarvan is dat het normaal bij ons niet zo netjes opgeruimd is – behalve als de schoonmaakster is geweest. Fijn thuiskomen….

Vorige bericht