De Reis

Het is net na middernacht, dus hier inmiddels net na het middag uur. Er lijkt nog niet helemaal overeenstemming te zijn tussen het gevoel en de werkelijkheid. Maar toch: we zijn er, de zon schijnt en we lopen in zomerkleren rond.

De reis begon met afscheid nemen van de familie op dinsdag avond met een goed diner. Terwijl de familie van Schiphol weer huiswaarts keerden, zochten wij in de veel te warme hotelkamer (ja, raam open), naar een goede laatste nachtrust voor de lange reis zou beginnen. Die begon de volgende dag met een vlucht van Schiphol naar Parijs, gevolgd door een schier eindeloze wandeling van Terminal 2F naar Terminal 2E – inclusief busrit: Charles de Gaulle is groot… Maar daar begon dan de eerste lange etappe (Parijs – Tokio Narrita). Een etappe die we wakker wilden doorstaan, in een poging tijdens de tweede lange etappe (Tokio Narrita – Auckland) van pure vermoeidheid zelfs in een vliegtuig redelijk goed te kunnen slapen. Elf-en-een-half uur is echter wel lang… Gelukkig had ik nog wat werk te doen (artikeltje reviewen, stage verslag lezen). Na 4 uur vliegen begin je het toch al een beetje gehad te hebben en dan moet je nog bijna een hele werkdag. Daarbij is de cabine verduisterd, want we vliegen door de nacht. Voor de mensen met Tokio als eindbestemming is het slechts een korte nacht, voor ons een lange wake.

In Tokio is het licht, maar redelijk schermerig in onze hersenpan. Om 06:15/06:30 op en inmiddels is het in Nederland als 01:00 geweest wanneer we landen. Hier is het alweer ochtend, 8 uur later dan in Nederland. Iets eten, iets drinken, fles Tax free whisky (Dalwhinnie, 15 jaar – alleen gekocht…) en wachten. We zijn 24 uur wakker als de Boeing 787 van Air New Zealan zich losmaakt van de gate. Wat een fijn vliegtuig! Maar we krijgen er in de eerste helft nagenoeg niets van mee; we zijn onder zeil. De tweede helft van de vlucht slapen we minder. Het is donker, maar ons lichaam is wel moe, maar heeft zich nog niet aangepast aan het nieuwe dagritme.

Het is zelfs nog donker als de wielen van het vliegtuig de New Zealandse bodem raken: los van de jetlag zijn we vandaag dus ook gewoon knettersvroeg wakker, want we landen iets voor 5 uur, maar krap 2 uur eerder kregen we ons ontbijt al. Het wordt een lange dag…

Vorige bericht

Volgende bericht