Waitomo

Duizenden fonkelende sterretjes op de achtergond van een zwart satijn dat zelfs niet door het minste strooilicht verstoord wordt. Zelfs het water rond het bootje lijkt even zijn adem in te houden om het zachte geklots tot zwijgen te brengen en een absolute stilte af te dwingen. Magisch.

P1000466De “glow in the dark”.

Waar vind je nog zulke ongereptheid? Zo’n onverstoorde schoonheid? Van die plaatsen waar je weet en voelt dat de mens geen bezit van heeft genomen, waar de kracht van de natuur niet toegestaan heeft, of tenminste afgedwongen heeft dat de mens er met z’n handen afgebleven is.

Maar zoals vaak is niets precies dat wat het lijkt. De blauwe fonkelende lichtjes bevinden zich niet lichtjaren ver, maar slechts een enkele meter boven ons hoofd. Bioluminiscentie van de glimwormen in de Waitomo grotten. Absoluut indrukwekkend, dat zeker. En ja, het heeft iets magisch om in het absoluut van daglicht verstokene, toch nog vage contouren om je heen te kunnen zien, puur door de duizenden kleine beestjes die zich in de grot gevestigd hebben.

P1000463Dunne (voor ons niet-)dodelijke draadjes van de glimwormen.

Maar de schoonheid is wrede schijn. Een zaklamp onthult de spinrage fijne draadjes die de worm naar beneden laat hangen om zijn prooi – vliegen, muggen – te vangen. Deze worden verlamd, binnengehengeld en leeggezogen. En de worm houdt van vers, dus de prooi leeft zolang mogelijk.

Als dat alles is…. Na een periode van een maand of 10 – grofweg, ongeveer – gaan de worm larven in een soort cocon staat, waarin ze enige weken verblijven om als volwassene aan het volgende deel van het leven te beginnen: de voor de natuur uitermate belangrijke fase van voortplanting. Dat moet wel snel gebeuren, want mond en maagsysteem zijn niet in het concept opgenomen, dus na een paar dagen treedt de dood in. Tank leeg. In die dagen worden wat nakomelingen geproduceerd, lekker veel om de kans op overleven te maximaliseren. Maar ook dat werkt anders dan je denkt, want “veel eitjes” betekent in dit geval gewoon veel voer voor de eerstgeborene. De rest heeft pech, want wordt opgegeten.

Weer een illusie armer, betreffende de vredige natuur ten opzichte van de menselijke oorlogs en vernietigingszucht. In ons geval is het alleen grotendeels niet evolutionair ingebouwd.

IMG_2320Stalactieten – want die zitten tegen het plafond IMG_2322Gordijn structuren.

Andere illusies dan. Bovenstaande was wat we in de tweede grot zagen. In de eerste grot hadden we al een paar glimwormen gezien, maar verder meer indrukwekkende formaties, zoals de welbekende stalactieten en stalagmieten. De een groeit van het plafond naar beneden, de ander vanaf de grond naar boven (altijd kansloos om te proberen te onthouden welke wat doet…), tot ze na duizenden jaren mogelijk een pilaar vormen. Maar, ‘gordijnen’ had ik dan zelf nog nooit gezien. Soms vormen zich namelijk geen puntige structuren, maar juist plaatvormige structuren, die als een gordijn lijken te golven.

De Ruakari grot heeft niet alleen deze stalactiet- en stalagmiet formaties, maar ook gelaagde structuren waarin de zeebodem terug te herkennen is. Er stroomt ook een rivier door de grot die beduidend meer doet dan een beetje rustigjes voortkabbelen. Je kunt er ook raften – schijnt ook indrukwekkend te zijn, maar misschien missen wij toch een klein beetje dat onbenullig avontuurlijke dat je moet bezitten om met een rubberband achterwaarts in het donker van een anderhalf meter hoge waterval af te gaan.

IMG_2317Langzaam groeiende structuren van calciumcarbonaat – zo legde de gids ons uit.

Wij houden liever droge voeten. Dat was nog wel een issue, want er was eigenlijk geen bruikbare droge ingang. Om dus de voetpaden te maken in de grot heeft een groep werklieden zich anderhalf jaar lang elke werkdag in hun wetsuits gehesen, om vervolgens naar de bouwsite te navigeren, droge kleren aan te trekken, een dagje van 12 uur te werken en aan het einde van de dag weer in wetsuit naar buiten te spartelen.

Maar los daarvan is zo’n grot altijd indrukwekkend. Het is gevormd in over een tijdspanne die ons begrip te boven gaat. Ontstaan lang voordat de eerste mensen ontwaakten en nog steeds aan verandering onderhevig, maar het gaat zo langzaam dat het voor ons een solide bolwerk van stabiliteit lijkt. Je mag er alleen niet aankomen, want de vettigheid van mensen stopt het vormings proces van de rotsformaties. Schijnbaar onaantastbaar dus.

IMG_2335bwKalksteen formatie: de zeebodem van een tijdje terug.

Verder vertelde de gids tijdens de lange eerste tour allerhande andere interessante wetenswaardigheden. Zo is er wel een droge ingang, maar die kan niet gebruikt worden omdat vermoed wordt dat in een stuk grot daar vlak boven een Maori stamhoofd begraven ligt. Daarmee is de plaats heilig en zoals men zegt dat met de natuur niet te spotten valt, wordt met dit soort Maori plaatsen niet gespot. En terecht.

P1000487Reflectie in het water.

Van Waitomo terug naar Auckland is ruim twee uur rijden. Donkere wolken pakken zich samen in noordelijke richting, maar kennelijk is de stroming van west naar oost, want we rijden net achter de zware bui langs. We zijn niet bepaald verbaasd over deze accumulatie van wolken want de zon is ‘s middags flink doorgebroken en heeft de temperatuur aardig opgeslingerd. Eigenlijk verbaasd het ons dat dit samen met de hoge luchtvochtheid niet vaker tot onweersbuien geleid heeft.

In Ngaruawahia (deze naam is uiteraard alleen in dit stuk opgenomen vanwege de onuitspreekbaarheid) stoppen we voor een echte fish-&-chips. We hebben betere patat gehad, de vis was goed, maar het krantenpapier maakt het wel weer klassiek. Volgens mij moet je zelfs in Engeland nog moeite doen een fish-&-chips te vinden waar ze je bestelling nog in echt krantenpapier inpakken. De vis en patat liggen trouwens wel op dat papier dat de chinees ook gebruikt om je babi-pangang in te pakken.

2016-01-31 18.12.42Fish-&-Chips. In een krant. Zoals het hoort.

Vorige bericht

Volgende bericht