Wandeling in Waitakere Ranges

De dag was gister al te ver om, om wat te schrijven over de wandeling die we gister in Waitakere gemaakt hebben en daar ook nog eens wat foto’s aan toe te voegen. Een dagje later – wat maakt het uit.

Het voordeel van een auto hebben is dat je actieradius wat groter is. Tenminste, als ie start, maar na de vrijdag en zaterdag wat gereden te hebben, had de accu voldoende power om het motortje te starten. Puntje van aandacht. De Waitakere Ranges liggen dus nu binnen bereik. Ik kan eindeloos uitwijden over de rijke historie van het gebied, over de Te Kawerau a Maki (Maori stam), over de kauri, pohutukawa, kowha, rata, rimu, totora, miro, kahikatea (bomen) en over allerhande andere onuitsprekelijke woorden, maar ik ben zelf allang de draad kwijt. Wel interessant is dat deze westelijke kust van New Zealand eigenlijk de oostelijke rand van een enorme, oude (‘dode’) vulkaan is.

We rijden eerst naar het Arataki bezoekers centrum om een paar kaarten op te halen en vinden er ook nog infomatie over andere gebieden van het Noord-Eiland waar we – mogelijk – nog heen willen. Daarna rijden we verder over de inmiddels al duchtig slingerende weg. Marije is verantwoordelijk voor het registreren van de omgeving, ik houd me bezig met de weg – lijkt me beter.

Aangekomen bij de plek waar de wandeling naar de Fairy Falls begint, blijken er meer mensen op dit idee gekomen te zijn. We kunnen alleen nog maar in de goot van de weg, tegen de begroeiing aan, parkeren. Een krasje van een tak maakt op deze auto toch niet uit, dus toe maar.

IMG_2234bwOmgeven door de bush.

We lopen het pad op, maken onze schoenen schoon om de kauri bomen te beschermen en beginnen aan de rustige afdaling. Een goed pad, een enkel trapje en we zijn ook meteen echt midden in de bush. Als je in Nederland door een bos loopt, dan staan er op een afstandje van je wat bomen en wat begroeiing. Je kunt er makkelijk doorheen struinen – van het pad af dus. Nou, vergeet dat hier maar. Van onder tot boven is alles begroeid. Verschillende planten en bomen komen tot verschillende hoogtes en vullen zo de gehele ruimte. En je wordt er heel direct door omgeven. Alsof het je omarmt.

Na een minuut of twintig slaan we af en komen op een pad dat de meesten waarschijnlijk niet nemen. Het is ook meteen een stukje uitdagender. Het pad is smal en gaat stijl naar beneden. Stijl naar beneden? Het boekje zegt: “… turn left onto Goodfellow Track. An enjoyable walk, it does go up an down a little, but it is short and the track is immaculate gravel-and-steps”. Het hoogte profiel spreekt voor zich, de overige foto’s ook, ‘short’ is inderdaad een klein half uur en de twee keer dat er een snelstromende beek overgestoken moet worden, zijn ook niet de moeite van het opmerken waard.

IMG_2236-2237bwHet steile pad omhoog na de eerste (niet echt spannende) oversteek.

En, ik heb natuurlijk ook een hele stoere vrouw. Zodra we bij de eerste oversteekplaats komen, klinkt het luid en duidelijk: “dit ga ik niet doen.” Dat is niet door de oversteek zelf, maar erna gaat het stijl omhoog via een smal en iets schuinliggend pad. Als Marije niet verder wil, dan zit er niets anders op dan teruggaan. Misschien heeft mijn antwoord precies de juiste intonatie met een vleugje teleurstelling, maar dat is dan onbewust. Marije keert zich weer naar de beek, steekt over en loopt tegen het steile pad omhoog. Oke, we gaan dus verder.

IMG_2244Pad en beek IMG_2247Kijk, een boom!

Dat betekent nog een beek oversteken (dus weer naar beneden en weer omhoog) en via een glibberig pad (ja, ook wij hadden last van gladheid) afdalen. Dat de afdaling tricky is blijkt uit de kennelijk gevallen wandelaar. Zijn been ligt in een serieuze spalk, aangelegd door de twee rangers. Waarschijnlijk is het wachten op een brancard.

IMG_2250Glibberend naar beneden.

Wij lopen dus voorzichtig door en staan zo nu en dan stil om ook om ons heen te kijken. Want het is echt mooi hier. Toch moet het mooiste nog komen: de watervallen hebben we immers nog niet gezien. We moeten dan wel meerdere keren de beek oversteken – en deze oversteken zijn uitdagender, maar het lukt ons bijna zonder natte voeten: Marije’s schoenen zijn aan de bovenkant niet waterdicht….

IMG_2268De beek maar weer eens over.

We moeten wel behoorlijk wat trappen beklimmen om bij de waterval weg te komen. Dat zijn we eigenlijk wel gewend van wandelen in een bos in New Zealand. We komen nog bij een uitzichtplek – volgens het boekje althans, maar waarschijnlijk is de vegetatie sindsdien aardig gegroeid. Dit keer ligt het dus niet aan de voorbijtrekkende regenbui.

IMG_2272bwDe Fairy Falls IMG_2275Zicht op de rivier.
IMG_2273Close up van de waterval.

Aan het eind spoelen de de modder (grotendeels) met een desinfecterende goedje van onze schoenen, zodat we bij een wandeling in een ander gebied de kauri’s daar niet doodmaken.

IMG_2255Uitzicht op downtown Auckland

IMG_2285Desinfecteren voor je het bos in- en uitgaat

Vorige bericht

Volgende bericht