Lezen en gelezen worden

Het leidt bij mij altijd tot een beetje een stamelende reactie. Het voorzichtige opbiechten van iemand die hier op de site iets gelezen heeft en – sorry – dat dan dus – excuses – van mij weet. Mocht je je hierin herkennen, denk dan niet meteen “oh jee”, omdat je niet de enige bent.

Maar ergens vind ik het eigenlijk ook wel heel grappig. We hebben met z’n allen de sociale media omarmt. Nou ja, de een wat meer dan de ander en sommigen zelfs nog niet of amper, maar grosso modo kunnen we toch wel stellen dat er een hele cultuur is van het publiekelijk delen van het wel en wee van ons persoonlijke leven. Er is ook veel meer over onszelf – mijzelf dus ook – te vinden dan we vaak zelf denken. Of misschien is het ook wel een beetje een kwestie van kop in het zand steken: eigenlijk weten we het wel, maar negeren is makkelijker. Ik google ook maar niet op mijn eigen naam om dit vermoeden om te zetten in concrete feiten.

En dan toch geeft iemand een tikje schoorvoetend – voorzichtigjes, alsof er ook een ook een excuus bij hoort, alsof je in een intieme zone van iemand binnengedrongen bent – aan informatie te hebben over mij, verkregen door het lezen van de teksten die ikzelf (in volle bewustzijn) op internet heb gezet. En waarom zetten we alles op internet: omdat we willen – ik dus wil – dat het gelezen wordt. Het zou onzinnig zijn om te beweren dat ik het online zet en het me helemaal niet uit zou maken of het gelezen wordt. Iedereen heeft toch wel een beetje ijdelheid – ook ik. Dus ja: lees het gewoon! Het mag! Het staat ervoor!

Maar het heeft eigenlijk wel iets schattigs, iets kneuterigs – het contrastreert zo mooi met de cultuur van alles delen in het publieke domein. Het relativeert.