Niet op de baan training

Woensdagavond, maar geen ACA clubnight; er is donderdagavond een belangrijke internationale wedstrijd. Dus heb ik Herman gevraagd om een baanprogramma. Uiteraard kun je best zelf wat verzinnen, maar als een trainer iets voorlegt ben je toch meer geneigd dat programma ook precies te doen – ik althans.

Het plan is om niet naar Towers Track te gaan, want dat is 8km fietsen vanaf de universiteit en 12 terug, waarbij ik weer langs de universiteit kom. Om de hoek ligt het Auckland Domain en zoals ik al eens geblogd heb, ligt daar ook een prima 400 meter (gras)baan. Om 19:00 loop ik dus in hardloopkleren, wedstrijd/baanschoenen aan mijn voeten, richting Auckland Domain.

Cricket.

Meer woorden zullen we er niet aan vuilmaken. Ik had dat risico al ingecalculeerd, met als voornemen dan een duurloop van 60 tot misschien wel 90 minuten te gaan lopen. Maar dat zint me eigenlijk niets.

Grey Lynn Park, vlak bij huis – daar ligt ook een baan. Een 300 meter baan, maar ook dan is een programma van 5x 600, 5x 400 en 5x 200 best op te lopen. Terug naar de uni, fietsschoenen aan en richting Grey Lynn.

Rugby.

Zit er nu niets anders op dan een duurloop? Ik fiets naar huis om mijn tas te dumpen en schoenen te wisselen en bedenk dan: langs de haven is het ook vlak. Dan maar de afstand op mijn horloge in de gaten houden, maar het ‘baanprogramma’ gaan we doen.

Zo gezegd zo gedaan. Op het fietspad voor de container terminal is het voldoende vlak en voldoende rustig om de tempo’s te lopen. De 600’s gaan wat te snel, de 400’s zijn niet helemaal 400 en bij de 200’s is het eigenlijk al donker. Maar het kan. En je maakt nog eens wat mee.

Een dronken gast ligt languit, dwars op het fietspad. Geen zichtbaar bloed en er komen ook voldoende mensen langslopen, dus ik ren door. Omdat ik steeds op dat punt terugkom zie ik een jongedame (begin 20?) bij de dronkaard staan. Ze lijkt hem te helpen, hij haar niet lastig te vallen. Haar vriendin staat iets verder bij hun fietsen en wil even later – als ik net aan het einde van een interval ben – toch wel weten of alles goed gaat. Mijn pauze van 1 minuut wordt dus iets langer, maar het helpt dat de dronkaard juist in onze richting begint te rennen – als ie de straat maar niet op rent…. De eerst jongedame heeft de portomonnee en telefoon van de dronkaard, heeft de ambulance gebeld en nog steeds een lach op haar gezicht. Ik ga weer verder en stel nog een ander stel dat langs komt lopen gerust dat er niets ernstigs aan de situatie is. Auckland, relaxte stad. We zijn in Nederland meer geneigd de dronkaard te ontwijken denk ik.

En al met al… best leuk zo’n baantraining niet op de baan. Je maakt nog eens wat mee!