Nog een dag te gaan

Wat doe je op zo’n dag…. ‘s Ochtends een beetje loslopen. Drie kwartier was het. Het ging lekker. Soepel, toch lekker rustig. Geen druk. “Ben je er klaar voor?” Vandaag komt de vraag niet langs, maar deze week vaak genoeg. Maar halverwege de week is al geen antwoord mogelijk.

Het is een beetje als de Cumbra del Sol. De heuvel ligt er, de hele tijd dat we in Spanje waren. Het is een onding, gemeen, te steil, te lang. Maar hij is er en dus wordt ie de laatste dag bedwongen. Heb je er zin in, ben je er klaar voor – het zijn allemaal vragen die er niet toe doen, die geen waarde hebben. Met het schema van Herman Moelard weet ik dat ik voldoende en goed getraind heb.

Na de 30 km in Vorden wist ik er klaar voor te zijn. Toen waaide het ook nog eens stevig. Dus wind kunnen we ook hebben. Tegelijkertijd is Vorden alweer lang geleden.

Sportdrank is nog wel een belangrijk ding. Ik weet wel welke en hoeveel, maar de bidons is altijd even een dingetje. Gelukkig krijg ik ook dit jaar van sponsor Step One Borne weer een setje bidons die ik op de vijf kilometer punten neer kan zetten. Dankjewel Han! Mocht je vlak na een drink post een van deze bidons vinden: omspoelen en lekker zelf gebruiken! Ze zijn nieuw en worden alleen voor de Marathon gebruikt – en breng zelf eens een bezoekje aan Step One in Borne als je iets nodig hebt voor het hardlopen (of fietsen en zwemmen). De witte is trouwens van TopVorm Twente – de fysiotherapeuten waar ik al lang niet geweest ben, maar die me meer dan een jaar geleden wel goed van mijn hamstring blessure hebben afgeholpen.

De bidons staan inmiddels klaar…. Met dank aan Han Vaalt van Step One Borne!

Hypersensitiviteit – elk spiertje lijkt onder spanning te staan. Weer naar de wc – is dat wel goed. Heb ik wel goed geslapen vannacht? Niet te laat naar bed? Wel gedroomd, niet over de marathon, maar ik weet ook niet waarover wel.

Voel ik m’n hamstring nu? Heb ik wel genoeg gedronken? Wanneer moet ik beginnen met koken? Wat eet ik als lunch? Eet ik wel op tijd?

Maar ik weet, ik weet, ik weet dat ik morgen pas weet, morgen pas weet hoe het gaat, hoe goed ik echt ben, hoe mijn benen echt voelen, of ik echt wat kan, of niet. Morgen in de eerste kilometers na de start. Als het tempo gezocht en gevonden is, de mensen om mij heen, kijken, tasten, voelen; wanneer de zenuwen overgegaan zijn in concentratie.

Succes aan iedereen morgen – en vandaag al. Morgen begint het pas, vergeet niet dat je nu nog niets weet, ook al voel je van alles.