Afscheid nemen

De laatste dag. De laatste dag is anders. Niet opstaan om 07:10 en om 07:30 beginnen met hardlopen. We vertrekken om 08:00 gezamenlijk, om een laatste lange duur te lopen. En een laatste keer over het strand. We volgen het strand tot het uiterste puntje, waar het strand onderbroken wordt door de grensrivier tussen Portugal en Spanje – Guadiana.

Voor het einde van het strand raken we al een loper (Mark) kwijt die een kortere route wil lopen. Lopend langs de rivier splitst de groep zich verder: Wouter en Sophie voeren het tempo op. Ik volg, de rest blijft DL1 tempo lopen.

In het bos sla ik af, nog voor Wouter en Sophie ook voor mij het tempo te ver opvoeren om nog van een lange duur tempo te kunnen spreken: ik pak nog een extra rondje, langs het water landinwaarts, het uitgedroogde dijkje waar we tweemaal eerder gelopen hebben.

Niemand is zo onverstandig om te volgen: niet vanwege de duur, de afstand en misschien de snelheid, maar het pad over het eerst zo droge dijkje is veranderd in een zuigend modderpad. Gelukkig trek ik mijn veters altijd redelijk strak aan…. Ik loop op mijn ON Cloud Flying schoenen, die ik bij Step-One gekocht heb, maar er zit toch een klein minpuntje aan deze schoenen: het open profiel gaat snel volzitten met modder. Het gewicht van mijn schoenen wordt zeker een kilo hoger. Grote klonten modder blijven bovendien sowieso aan mijn schoenen plakken – welke paar ik ook aangehad zou hebben – dus het loopt zwaar. Zo nu en dan kan ik even door dat wat voor berm doorgaat lopen, maar ook dat schiet niet echt op.

Als ik het modderpad achter me laat even goed stampen op het asfalt en een groot deel van de modder laat los. Het lijkt alsof ik weer met lichte schoenen loop en het tempo komt er ook weer goed in. Ik besluit nog een extra rondje te pakken. Nog een paar hoogtemeters extra. Het gaat lekker, de mouwen kunnen opgestroopt worden, want de zon staat alweer lekker te schijnen. Wat zullen we dit de komende weken gaan missen….

Na ruim 30 kilometer is het genoeg. Tijd voor een douche, een stevig ontbijt en ook voor het inpakken van de laatste dingen. Alle bagage past net in de bus – gegeven dat we er ook nog met 7 personen in moeten zitten. De laatste restanten eten geven we aan Roy Hoornweg mee, die komt kijken hoe mooi ons huisje erbij ligt. Een pak pasta is nooit verkeerd voor een hardloper!

Tijd om te vertrekken, een laatste blik op het huisje – zien we ergens de kat nog rondstruinen? Tijd om tijd te verdoen, gezellig buiten eten in de zon in Faro. Tijd van wachten, tijd van zitten in een vliegtuig tot het eindelijk de Nederlandse bodem raakt, waar we door naar huisgereden worden – OV is om 23:00 geen optie vanaf Rotterdam.

Thuis. Thuis is fijn, het bed slaapt beter, de douche is beter – al was het alleen maar omdat ik nu weer samen ben met mijn wederhelft. Maar Portugal zal nog lang in het geheugen nagalmen. Volgend jaar weer….