Lange adem

Dag twee begint hetzelfde: iets over zevenen op en half acht trappen Sophie, Ellis en ik de dag af met een rustige duurloop. Nou ja, de afstand is wat verder dan gedacht, er zitten toch wat heuveltjes in het landschap als je van de zee afloopt, maar het loopt heerlijk over kleine weggetjes, slingerend langs huizen of door de fruitboomakkers van een boer.

Eenmaal terug in het huisje is het nog behoorlijk stil. Behalve Elke is er eigenlijk niemand wakker – of uit bed althans. En Elke is wakker om ons weer flink onder handen te nemen. Ik moet wel zeggen dat de belofte die ze gister deed dat we vandaag geen last zouden hebben van de oefeningen van gister, stand gehouden heeft. Dus we gaan weer vrolijk aan de slag met de core stability oefeningen, die net wat anders zijn dan we gewend zijn van Herman. Verandering van spijs doet eten, maar dat betekent niet dat we niet na een kwartier met een diepe zucht van verlichten op ons matje neerstorten…. Aaahhh… ontbijt….

Ontbijt: overigens buiten in de zon. Tweeentwintig januari, ontbijt. Buiten. In de zon.

Na het ontbijt vertrekt een viertal op de fiets, terwijl de rest achterblijft. Relaxed in de zon. Daarna een relaxed wandelingetje naar het dorp voor een bakkie leut tussen de Nederlandse bejaarden die massaal de Nederlandse winter ontvluchten. We zullen wel geen gemiddelde doorsnede van de pensionado’s zien hier, maar Henk Krol moet eens langs komen.

En dan is het wachten op de fietsclub. Ellis maakt bananenpannenkoeken. De fietser ‘zijn er bijna’ – maar ze weten niet waar ze zijn. Tot eindelijk het telefoontje, of we Mark op kunnen halen: teveel lekke banden in te korte tijd.

Het duurt dus nog even voor de middag duurloop van start gaat. Ik ben inmiddels al begonnen. Eerst een kwartiertje met Wouter, die zijn knie test en besluit rust te nemen, dan nog wat op en neer tot de rest klaar is. En dan op pad. Weer over de steile heuvel die we vanochtend ook gelopen hebben, maar daarna de vlakte in en langs de zoutwater bassins over een harde onverharde weg die maar verder en verder slingert – verder dan de bedoeling. Ook nu wordt het een verhaal met een lange adem… Vlak voor Vila Real bellen we Wouter, die de meesten op komt halen, maar samen met Mark loop ik door. Het is nog een kilometer of 7. Het tempo gaat iets omhoog, Mark volg eerst nog wel, maar de laatste kilometers niet meer. Het gaat lekker. Erg lekker. En dat na ongeveer 2 uur lopen.

‘s Avonds staan er echte pannenkoeken op het menu. Ook dat is een verhaal met een lange adem als je maar twee pannen hebt en er 11 hongerige sporters gevoed moeten worden. Zo lang het duurde voor het signaal “aan tafel” klinkt, zo snel is de stapel verdwenen. En dan nu tijd voor de beentjes omhoog op de bank!