Na zon komt….

Deze ochtend is het niet zo koud. Dat was te verwachten, want het is geheel volgens voorspelling bewolkt. Weer doen we met een drietal een rondje van een uur, maar Wouter en ik hebben dit keer Sophie ingewisseld voor Ellis. En we gaan de andere kant op, wat betekent dat we wat hoogte meters moeten maken.

Dat blijkt nog niet alles, want even later struinen we door de duinen op zoek naar een pad. Het mooie is dat je uiteindelijk toch op het strand uitkomt en vandaar de bewoonde wereld weer op kunt zoeken. Die dan wel weer wat op en neer gaat. Uiteraard maken we precies de 3600 vol. Zo zijn we.

De zon hebben we heel even gezien, toen ze vlak na zonsopgang onder de wolken doorscheen. Droog is het wel. En dat zal nog veranderen.

Voor het ontbijt doen we nog een afscheidsessie ‘core’ onder leiding van Elke. Volgende keer mag ze weer mee, maar dat denk je niet altijd tijdens haar programma’s… Het maakt het ontbijt wel meer verdient en erg lekker.

Het is of Portugal – of althans deze regio – treurt om het vertrek van Elke. Op het moment dat we het busje in stappen vallen de eerste druppels. Dat worden er meer en meer naarmate we dichter bij Faro komen. Op de terugweg regent het nog steeds, al wordt het wel minder. Helaas zijn we slechts sneller dan de regen gereden, want als richting de baan in Vila Real rijden, haalt de regen ons in en begint gestaag uit de hemel te vallen.

Gelukkig kunnen we binnen inlopen, core training – nu onder leiding van staigair Amber, die het heel netjes doet – en loopscholing doen. Maar dan is toch het moment dat we naar buiten moeten. De stromende regen in. De waterafvoer van deze baan is nog minder dan die van het FBK, dus de 200 meters die we lopen zijn ruim.

Koud – in Nederland is het kouder. Maar de wind is fel. Ik loop alleen nadat Wouter afhaakt. Het is toch wel een beetje een mentale strijd; ik had verwacht meer protest van mijn spieren te krijgen, maar dat lijkt goed te gaan. Lijkt, want ik ben vergeten mijn horloge mee te nemen. Dat soort dingen kunnen erg lastig zijn, maar misschien komt het nu wel goed uit.

Uiteindelijk zijn is ook de tweede serie van 10 keer 200 snel genoeg voorbij. Helemaal doorweekt gaan we weer binnen, lopen wat uit en in die tijd wordt het droog. Huh… ja, het is inmiddels droog geworden.

Gelukkig maakt een grote pan curry-met-alle-soorten-groenten veel goed. Misschien een van de dingen die onderschat is: de hoeveelheden die groenten gesneden moeten worden voor zoveel hongerige hardloop magen. Maar het is toch nog steeds gelukt om ruim voldoende eten op tafel te zetten. En daarna wordt er traditiegetrouw een kaartje gelegd.

Morgen weer zon. De regen paste niet zo.