Dag 3 – Dus nu ook

Er wordt wel eens gezegd dat hardlopers autisten zijn. Dat is niet zo, we zijn eerder dwangmatig compulsief. Maar ook dat is een term die niet uit zijn verband getrokken mag worden. Dus staan we om 7:30 klaar om te vertrekken. Want dat deden we vorig jaar ook.

Net als dat ik nu dus een en ander vastleg voor degenen die mogelijk geinteresseerd zijn in het reilen en zeilen van ons lopers hier in Portugal.

We gaan verder op het keerpunt van gister: het strand op. De zon is net uit de zee opgestegen. Boven Spanje hangt een donkere wolk en de zon verdwijnt daar ook weer snel achter. De wind is ook fris.

Huh – zijn we hiervoor naar Portugal gekomen? De ruisende zee, de rust van de ochtend, zacht ploffende voetstappen in het zand. En koud? We lopen in korte broek.

De wind gaat in de loop van de ochtend iets liggen, maar de fietser, die na het ontbijt vertrekken (want zo doen we dat altijd) merken de wind nog goed. Lunchen doen we wel buiten in de zon en daarna is het nog even rusten en krijgen we van Anja een briefje met de naam van een ander. Gotcha. We moeten tegen degene wiens naam we op het briefje hebben staan, zonder dat anderen het merken, het woord Gotcha zeggen en dan krijgen je het briefje van die persoon. Dat is bedoeld om het groepsgevoel te kweken, maar het zal duidelijk zijn dat het ook achterdocht in de hand werkt. Tenminste, bij sommigen dan.

Sommigen vragen zich ook af of ze ook genoemd worden in het verhaal van vandaag, maar daar zijn we nog niet. We hebben eerst nog een half uurtje core stability te gaan en dan een lange duur. Daan neemt de leiding en wil duidelijk vrienden met ons blijven; hij zet ons precies zo aan het werk dat we niet helemaal afgebeuld aan de duurloop beginnen. In drie groepen vertrekken we steeds vijf minuten na de vorige groep. Daan, Wouter en ik starten als laatsten. We lopen op de klei-achtige dijk langs door het zoutwingebied van Casto Marim. De zon brand, de hemel is strak blauw, de wind is gaan liggen.

Tegelijkertijd komen we in Vila Real de Santo Antonio om daar weer meteen afscheid te nemen van elkaar. Alleen Daan en ik gaan voor de route door de duinen. Het is een paar kilometer extra, maar Daan springt nog vrolijk door het duingebied. Als toetje nog even door Sao Bartelomeu – en dat gaat even flink omhoog. En ook weer omlaag. Tip van trainer Herman: knieen heffen en je laten vallen. Dat doen we de volgende helling. Het gaat goed. Net. Maar wel heel, heel hard…

Daarna gaan we in het koude water van het zwembad staan. Dat doen we namelijk altijd. De wetenschappelijke onderbouwing is nog even een puntje, maar zoals gezegd, we doen het altijd, dus nu ook. En eerlijk gezegd. Het is wel fijn.

En dat is het hier: fijn. Het weer is geweldig, het trainen is geweldig.

Ook fijn voor Lesley dat ze wint met Gotcha, eeuwige roem voor haar. Volgens Wouter paste ze wel een sadistische truuk toe, maar zo kennen we fysiotherapeuten (sorry Lesley 🙂 ).

Nu is het tijd om het hardloop logboek af te maken, want dat stuur ik elke zondag op. Dus nu ook. En het is nog maar even zondag.