Dag 6 – Rustdag

Een nieuwe dag staat op het punt aan te breken. Het valt niet te ontkennen: opstaan is lastiger. Mag ik niet blijven liggen? Het poosje dat ik al op de rand van slapen en doezelen balanceer willen mijn benen zich alleen maar lang maken. Uitrekken, strekken, langer… 07:10. De onverbiddellijke wekker.

En als die gaat. Sta ik op. Hardloopkleren aan. Shake (staat al klaar in de koelkast – vaste gewoontes). Wouter gaat vanochtend mee. Tempo 4:30 is het doel. En de heuvels is het doel. Linksaf bij het verlaten van Quintas do Sobral, dan richting Vista Real en verder op- en (minder) neer naar Monte Francisco. Een lange helling door het dorp. En dan zijn we op een mooie hoogte. Het uitzicht zou prachtig zijn, maar het is mistig. Laag hangt de bewolking over de heuvels. De zon heeft nog onvoldoende kracht. De temperatuur is fijn om te lopen.

Wouter slaat af om het bij anderhalf uur en 20 kilometer te houden, maar ik loop door en maak zelfs nog een extra lusje om aan boven de 25 kilometer te komen. Mijn Garmin gaf aan dat het herstel goed was, maar het tempo is iets omhoog gegaan in de laatste kilometers, terwijl er nog steeds klimmetjes op het parcours zitten. Er ontstaat toch een licht protest vanuit mijn benen. Waarom. Waarom doe je dit, ga je echt dit stukje nog doen, dit klimmetje? Omhoog gaat wel, al lijken mijn benen in de klim Sao Bartelomeu uit elkaar te knallen. Afdalen is pijnlijker. Laten ‘vallen’ is lastig omdat m’n benen deze snelheid niet meer willen.

Na bijna 2 uur, ruim 26 kilometer en zo’n 300 hoogtemeters eindelijk het koude water van het zwembad in – wat een opluchting…. Vandaag rustdag. En ontbijt, de maag rammelt.

De streek staat bekend om de zwerfhonden. Die hebben we niet veel gezien, maar achter elk hek staat wel een hond te blaffen lijkt het. Soms lopen die rond. Vlak voor ik van mijn rondje terug bij het huis ben, staat er ook eentje op de weg, eentje die ik voor geen cent vertrouw. Waarschijnlijk is dat zeer terecht, want Laura is gebeten door een hond. Gelukkig niet heel erg, maar wel een wondje dat ontsmet moet worden en toch maar een tetanus prik.

Samen met Anja en Rene gaat ze nog wel eerst even naar Spanje – sommigen van ons zijn duidelijk grensoverschrijdend bezig – maar wordt dan van het kastje naar de muur en een paar keer heen en weer gestuurd, tot ze op de goed plek komt, die inmiddels gesloten is. Morgen nieuwe poging.

Verder blijft het leed in de groep beperkt tot een lekke band en een blijvend brak internet. Wat kunnen we moeilijk zonder. Voor een rustdag was er weer aardig wat actie.