Dag 7 – De inzet is hoog

“Alsof er een trein overheen gereden is.” Tussen quotes, dus de uitspraak was niet van mij, maar van Ellis. Iedereen was het er echter hardgrondig over eens. Maar dan zijn we al in de tweede helft van de dag. De dag begint ook met Ellis. Een geluid op de verre achtergrond, alsof er iemand aan het boren en schuren is. Dat blijkt echter Ellis te zijn, die vroeg op is om bananenbrood en bananen pannenkoekjes te maken. Hoe goed ze bezig is merken we pas echt als we van onze ochtendloop: de keuken ruikt heerlijk! Dit lijkt te goed om waar te zijn. Ellis, je bent geweldig….!

De ochtend loop (Wouter, Daan en ik over het bospad door de duinen, andere over het strand) is een herstelloop. De spieren willen dit: rust. De intensiteit van de trainingen begint zijn tol te eisen. Volgelopen bovenbenen, stramme spieren. M’n hamstrings voelen zwaar. En toch. Toch loopt het lekker. De benen blijven het doen. Ze blijven gaan.

Rust na het ontbijt, luieren, koffie, wat werken achter de laptop en de vertraagde beelden van de afgelopen baan training bekijken. Zien waar onze knieen hadden moeten zijn op het moment van landing, hoe we onze armen niet hadden moeten bewegen, een te grote achterzwaai – vandaag mogen we het allemaal beter doen, want we gaan voor de tweede keer naar de baan.

De lucht is vandaag de hele dag betrokken – maar wat wil je. Vorig jaar regende het ook op donderdag. Dus nu ook, zij het behoorlijk wat minder gelukkig. Het blijft bij een enkele lichte bui. De uitspraak uit het begin komt wel op dit moment. Het geeft het gevoel aan dat iedereen na de core-stability en aan het begin van de loopscholing heeft. Geen spier in ons lijf lijkt mee te willen werken aan deze training.

Dus gaan we. We lopen, we knallen. Driemaal een 500-400-300. Een langer programma dan dinsdag, maar het moet nog steeds snel. Dus we gaan. En na 3600 meter is het gedaan. Uitlopen, foto’s maken en onder de snel in strak blauw getransformeerde lucht terug naar het huisje, het ijskoude zwembad water in, gevolgd door een hete douche.

‘s Avonds eten we in Steakhouse Algarve. En daar blijkt dat we nog niet gebroken zijn, de energie nog niet op is: de inzet is zo hoog als de ambitie. Nu ja, om precies te zijn op dit moment 2 kratten Weizen (Erdinger). Elke 30 seconden die Thijs langzamer is dan Wouter komt er een krat bij, elke 15 seconden dat Wouter seconden die Wouter langzamer is dan Thijs, komt er ook een krat bij. Over de waarschijnlijkheid van het ene scenario over het andere wordt – laten we zeggen – het een en ander gezegd, maar Thijs is als MPM-ers kansloos tegenover LAAC overmacht. Wanneer je aan welke finish moet staan? 18 maart, Woolderes, finish van de 15km. Het wordt een interessante wedstrijd, reken daar maar vast op!