Dag 9 – De nabrander

Geen wekker. Uitslapen, in mijn eigen bed, naast mijn lieve vrouw. Vanacht om 01:00 was ik thuis, na een lange reis. Een vertrek maakt je altijd bewust van het succes van volkszangers zoals Guus Meeuwis. Een simpele zin “Ik heb tranen gelachen onnozel gedaan / En tenslotte tevreden, het licht uitgedaan”, misschien licht uit het verband gerukt, maar het raakt precies de juiste snaar.

Aan het begin van de middag coach ik de dames van Fellini Vips D3, die een mooie 4-0 binnen halen. Geen reden om geen leuke dag te hebben. Maar de foto’s in de app van degenen die vandaag pas terugkeren doen toch een beetje pijn, de herinnering staat nog te scherp op het netvlies gebrand.

De plannen voor volgend jaar zijn al in de maak. Of – en hoe – ze uitgevoerd worden is niet aan mij, maar dat ik ze steun is bekend. Herinneringen aan de zon, de warmte, het ijskoude zwembadwater, de emmers Griekse yoghurt, de herinneringen aan het strand, de uit zee opkomende zon en de heuvels, de honden – het zijn speldenprikken, die zullen verdwijnen, wegebben met elke meter die we vanaf morgen weer onder de grauwe, kille hollandse lucht zullen afleggen. De plannen zijn, de plannen zijn onze toekomst. De houvast. Dat gaat voorbij 18 maart, maar kom dan toch maar kijken naar dat spectakel.