Regenbogen en uitgeblust

De dag begint bijna net zoals de andere dagen, maar het marginale verschil is wezenlijk. Ik ben niet de eerste die op is: Herman, Ellis en Amber staan iets na zeven uur klaar voor vertrek. De groep begint aardig uit te dunnen. Broodjes voor het ontbijt moeten door iemand anders dan Herman gehaald worden.

Dat weerhoudt ons er niet van om ‘s ochtends een duurloop te doen (Wouter, Sophie en ik) of iets later op de ochtend een fietstocht te maken (Lesley, Lisanne, Joop en Mark). In de tijd dat de fietsers op pad zijn is het rustig in het huis. Stil. Bijkomen, genieten van de zon en schuilen voor de buien. De fietsers verorberen er twee. De regenbogen die bij de vleet gespot worden ontlenen hun bestaanrecht aan een nauwe samenwerking tussen zon en regen.

Daarna, als we geluncht hebben met broodjes die iemand anders dan Herman gehaald had, begint dan het eigenlijk programma van die dag: een duurloop 2 van 60 minuten. De buien lijken afgelopen te zijn, maar ze komen net zo plotseling als ze verdwijnen. Lopend door het bos tussen Monte Gordo en Vila Real de Santo Antonio merken we er niets van – volgens een van ons heeft het echt geregend terwijl we aan het lopen waren.

Het tempo is te hoog om het op te merken lijkt het. En te hoog is weliswaar relatief, maar eigenlijk is iedereen toch wel een beetje aan het zwoegen. De route door bos en duin is relatief vlak, maar her en der zitten toch wat nare hellinkjes en de zachte ondergrond maakt het ook zwaarder.

We genieten van de laatste zon voor we het huis in duiken en de pan met rijst en een soort curry opzetten. Met toevoeging van nog enkele andere ingredienten, smaakt het anders dan de dag ervoor en hebben we alweer een zowel smakelijke als zeer voedzame maaltijd in elkaar weten te zetten. Overigens geheel vegetarisch. Falend inkoopbeleid of een gebrek aan behoefte?

Het aftellen is begonnen, maar morgen staat er eerst nog een lange duur op het programma. 90 minuten, minimaal. En dan wordt het echt tijd om te vertrekken.