Als gister al serieus was…

2015, Vuelta. Beroemd, berucht, fantastische race, bij iedereen uiteraard wel bekend. De klim waar Dumoulin voorlag, ingehaald werd door (o.a.) Froome en dan toch weer demarreert – en wint. “Ga jij die morgen doen!?” “We kunnen ook …”. Nee. Ik wil daar langs en volgens mij valt het wel mee. Ik ben nu eenmaal geen wielerfanaat die die etappe, of die col kent. Ik kijk op de kaart en denk: dit kan. Dit gaan we doen en het uitzicht zal fantastisch zijn. Een beetje onwetendheid is wel goed soms.

Dus vertrekken Jorn, Daan en ik om 7:30. Iets later, want Daan zou de route op zijn horloge zetten, maar had dat dus nog niet gedaan. Op mijn horloge kan dat niet. Tien meter dalen en dan langzaam omhoog. Iets steiler, klein stukje dalen, maar we maken alsmaar meters omhoog. Dat gaat, maar de benen hadden gister al een serieuze dag en die voelen we dus nog wel.

Vlak voor we scherp linksaf draaien om de eigenlijke beklimming te beginnen, gaat de weg steil omhoog. Eigenlijk valt daarmee het eerste deel van de klim wel mee. Min of meer bovenaan wachten Jorn en ik op Daan en beginnen dan aan het tweede stuk. Dat voelt zwaarder, maar dan zijn we uiteindelijk op 334 meter. Fantastisch uitzicht over de Middellandse zee. Gelukkig moeten we even op Daan wachten en hangen we gedrieen even op een muurtje te genieten van het uitzicht.

De weg naar beneden is vol remmen – en dat vinden onze bovenbenen niet leuk. Daarna doorkruisen we een natuurgebied en keren langzaam terug richt Moraira. Om de welke bekende col. El Cim dell Sol. Er wacht nog een pittige klim en een lange 9% helling naar beneden. Dan lopen Jorn en ik nog een extra rondje. Overbodig, maar ja… Eigenwijzigheid en het doolhof aan straatje hier brengt je niet altijd op de snelste manier terug. 505 hoogtemeters….

Dat was het dan voor vandaag? Nou ja… na de gebruikelijke tien minuten in het koude zwembad water, ontbijt, beetje hangen, lunch, volgt dan toch echt training 2. Gea en Anja hebben in Calpe een park gevonden waar we nagenoeg vlak kunnen lopen. Dus iedereen die niet gaat fietsen of zwemmen in de zee, gaat in de bus om in Calpe rond een grote vijver met flamingo’s te lopen.

Het rondje is bijna 3 km en we verkennen dat eerst gezamenlijk, in de hoop dat onze spieren wat los komen en iets minder – laten we zeggen – gevoelig worden. Dan een ronde DL2, een ronde DL3, een ronde DL2 en uitlopen.

DL2 loopt ineens fijn. Wouter komt voorbij, maar loopt niet echt uit. Ik haal hem bij en samen lopen we ook de ronde in DL3 – in 3:35 min/km. Lang geleden dat ik zo snel een DL3 liep! Het lijkt of de benen iets los komen van het tempo en gebrek aan hoogtemeters. 38 in totaal.

Vanavond hoeven we niet te koken, maar laten we voor ons koken in een restaurant. Erg lekker. Beetje chiquer dan de vorige jaren (dankjewel Bianca). Met een aantal lopen we heen. Een goed half uur. Het is prachtig weer en dus ook heerlijk om terug te lopen. Herman vindt het echter te ver lopen en mag mee in de bus.. De enige vrije plek is echter in de achterbak….. Zit je dan met je goede gedrag als trainer….