Gewoon doorgaan

Wekker, opstaan, hardloopkleren aan, wc bezoek, naar de keuken, shake, poort openen en vertrek. Gisteren, eergisteren, de dagen ervoor maken niet uit. Elke dag rond deze tijd start mijn eerste training. Zo ook vandaag. Even is het in me opgekomen om langs de kust te gaan lopen, want dan blijft het aantal hoogtemeters beperkt. Het is dan eigenlijk niet mogelijk om een rondje te lopen, dus opnieuw gaan we richting Benitatxell.

De route ernaartoe is bekend en nieuw tegelijk. Toch weer even een ander weggetje. Ook wil ik op een andere manier door Benitatxell, om richting een andere plaatsje te gaan – Les Fonts. Vooraf, gisteravond, heb ik de kaart op me in laten werken om een redelijk beeld te hebben. De hele route uit je hoofd leren is onmogelijk, dus ik zal onderweg een beetje moeten gokken en zoeken.

Op goed geluk sla ik in Benitatxell dus linksaf en dat blijkt de goede weg te zijn. De afslag naar Les Fonts is niet moeilijk te vinden, want Benitatxell ligt hoog en dus heb ik wat overzicht. Waar ik in Les Fonts moet afslaan om op de juiste weg naar Teulada te komen is een volledige gok – aan borden met plaatsnamen doen ze hier niet. Maar op wonderbaarlijke wijze neem ik precies de goede afslag en loop over een mij nog onbekende en leuke weg naar Teulada – met wel her en der nog een paar meters klimmen; onvermijdelijk hier…. Het vinden van de grote doorgaande weg in Teulada is een fluitje van een cent en ook het vinden van de Cami Sant Miquel is een peulenschil. en vandaar is de weg naar het huis bekend. Gelukkig ook nog eens voornamelijk dalend, want intussen heb ik wel weer de nodige klimmetjes gehad. Het tempo ligt ook bijna gezapig langzaam.

‘s Middags staat de allerlaatste baantraining gepland. Maar niet voordat Ellis, Lisanne, Bianca en ik het centrum van Moraira opgezocht hebben voor een terras en een kop koffie. Nou ja, de dames willen natuurlijk ook nog wat (kleding) winkels bekijken (en er wordt zowaar wat gekocht!), maar dat heb ik wel voor een goede kop koffie in de zon over. Gezellige ontspanning.

Dan is het toch echt tijd om richting de baan te gaan. De laatste baantraining is altijd mentaal zwaar. Hoe ga je je zo tegen het einde van de trainingsweek opladen voor de hoge tempo’s van de baan? Het is een kwestie van gewoon gaan. Tijdens het inlopen negeren we dat onze benen stijf voelen en niet meer willen. De core training en loopscholing ondergaan we: dit doen we omdat we dit altijd doen bij een baantraining. Dus nu ook. Aan het eind een versnelling over hoedjes door de bocht. Tegen het einde van de rij hoedjes worden we bijna de bocht uitgeblazen: er staat inderdaad een stevige wind, daar moeten we straks ook tegenin….

Maar toch ging het juist wel lekker die versnelling over de hoedjes. Wat doe ik verkeerd? Het kan niet dat dit kan! Vijf keer 500-400-300 is het programma. We gaan voor 21-20-19 seconden per 100 meter – en dat blijkt een bovengrens. Ondanks de wind, ondanks de kilometers die we al in de benen hebben; gewoon doorgaan.

Het is de laatste avond dat we compleet zijn – morgen vertrek ik naar huis . Wat is een verblijf in Spanje zonder een goede paella? Dus togen we met 16 man naar het dorp om daar paella te eten. Dat is erg gezellig – de sfeer is bijzonder goed, het eten, in die typische grote zwart metalen pannen opgediend, smaakt ons voortreffelijk.

Morgenochtend nog een allerlaatste training. Er staat nog een uitdaging open, dus over de route hoef ik niet na te denken. Wat na die uitdaging volgt qua route zien we dan wel. Eerst die ene uitdaging…