Het omslagpunt

Om een uur of drie ‘s nachts word ik even wakker uit een diepe slaap. Een achtergrond geluid dat tot nu toe onbekend was. Regen klettert op het dak, door de goten, over het terras, langs de hellingen. Luid geruis. Ik val weer in diepe slaap. Die slaap komt makkelijk – de vermoeidheid begint binnen te sluipen.

Zes uur. Nog steeds regen. Of weer. Gelukkig nog ruim een uur. Kwart over zeven – ook vandaag wekt de wekker mij, uit een diepere slaap dan gisteren. Er zijn keuzes, maar die beperken zich tot T-shirt of longsleeve. In tweede instantie is het de laatste.

Zachtjes schuif ik de poort open en van de andere kan weer dicht. De regen lijkt net te stoppen. Voor hoelang? De 90 minuten duurloop van vandaag is een combinatie van eerdere duurlopen. Weer die steile klim om de weg tussen Teulada en Benitatxell over te steken. Landinwaarts is de lucht dreigend en de regen begint weer te vallen. Net voorbij een van de laatste klimmen voor Teulada, bij Els Castellons hoor ik het achter me rommelen. Het blijft bij een keer.

Weer loop ik over de heuvelkam tussen Teulada en San Jaime, langs de Cami de Sant Miquel, zie ik rechts de wolken over de heuvels rollen en links stoicijns de Cumbre del Sol. Ver op zee breekt de zon door een kleine open plek en werpt haar stralen op het water. Op de weg onder mijn voeten stroomt het water op zoek naar de snelste weg naar die zee, constant aangevuld: de hemelpoorten staan wijd open. Weer een rollend gerommel, achter mij, terwijl de wind in mijn rug blaast. Ik zou het niet erg vinden de bebouwing weer te bereiken en niet alleen omdat dan de afdaling begint.

Na de warme douche en een ontbijt van restanten – het is tijd voor boodschappen – zak ik onderuit op de bank. Slapen zou ergens best kunnen. Naast wat boodschappen doen, laat ik de dag rustig passeren. Rust is goed. Om 15:15 begint de tweede training. Een soort herkansing van de Duurloop 2 training van maandag. Jorn, Lisanne, Joop, Rene en ik starten voor datzelfde parcours, Gea kiest voor een variant met minder hoogtemeters en wordt daarbij op de fiets vergezeld door Jan. Herman en Gert fietsen met ons mee.

De meters omhoog zijn niet makkelijk, maar er is een vorm van gewenning. Het lichaam lijkt gewoon maar te accepteren wat er gebeurt. Wellicht hoofdschuddend. Sneller dan de maandag met dezelfde gemiddelde hartslag. Gaan we dan toch ook nog gewoon vooruit hier? Worden we hier beter?

Niels, Lesley, Daan, Ellis en zowaar Wouter, zijn bezig met een lange fietstocht. Niet alles loopt gesmeerd, want Niels rijdt twee keer lek. Wouter komt zowaar als eerste binnen, maar we zijn natuurlijk allemaal erg benieuwd hoe Wouter er morgen aan toe is. Het herstel wordt wel geoptimaliseerd door een rijke risotto, die – al zeg ik het zelf – goed gelukt is.