Soep van m’n moeder

“Gebruik jij dan ook Herbalife, dat is toch om af te vallen?”. Of dus om ‘s ochtends vroeg voor de hardloop training te gebruiken, of voor de baantraining. In dat laatste geval eet ik pas een echte maaltijd tegen 23:00. Nee, ik heb daar geen last van.

Iemand zag tot tweemaal toe een triathlon in duigen vallen door de keuze de sportdrank. Slechte voorlichting? Slechte voorbereiding? Of toch de kleur van de dag? Zou zoiets mij niet overkomen? Makkelijk gezegd.

In beide gevallen zegt mijn vrouw: “ja, maar jij kan ook alles hebben!” Zit wat in, want zo komen we toch bij de anekdotische soep van mijn moeder. Haar verjaardag en de eerste keer dat mijn vrouw – toen uiteraard nog alleen vriendin – mijn ouders ontmoette. Die voelde zich niet echt in de positie iets op te merken over de soep. Beleefd. En ik en de rest van mijn familie keken wel uit iets te zeggen dat grote onrust zou veroorzaken bij mijn moeder. Laat maar zitten, laat haar nu maar lekker van haar verjaardag genieten in plaats van zich helemaal opgelaten te voelen over de zure smaak van de soep die iedereen heus wel proefde maar dus negeerde.

Sterker nog, in het kader van wel genoeg te eten willen hebben, nog maar eens opgeschept. Ik dan, de rest “zat al vol van alle andere lekkere hapjes van die dag”.

Soep en onweer is altijd een linke combinatie en als de smaak dan zuur is, ben je zelf zuur – realiseerden we ons allemaal achteraf. Nou ja, allemaal. Het is net als het dorpje van Astrix en Obelix. Niet iedereen zat de volgende dag met harrie-in-de-warrie-darmen op het toilet: mijn moeder en ik hadden nergens last van.

Voeding – het blijft persoonlijk…