Toetsen nakijken – intrigerend

Tentamen week; het einde van het eerste kwartiel. Stress bij de studenten en voor mij heel veel nakijkwerk. Dat laatste ging vlot, omdat ik het niet alleen hoefde te doen. Donderdagmiddag waren de 228 toetsen van woensdagochtend al nagekeken. Met wisselend succes – en we hebben ons dan ook aardig vermaakt.

Natuurlijk klinkt het niet erg correct als we toegeven hard te lachen om de antwoorden die de studenten geven, of de teksten die ze erbij schrijven om zich te verontschuldigen voor de wanprestatie. Als je de hele dag aan het nakijken bent, toets na toets voor je neus langs vliegt, her en der een rode streep zet, her en der punten in de kantlijn zet, dan heb je soms ook gewoon even de behoefte aan een soort ontlading van de spanning. Net of je even je spieren losschudt.

Ik heb al eens gezegd dat ik zelf vast ook met mijn antwoorden de lach heb geinitieerd bij mijn docenten – een “uitlach”-lach. Hopelijk ook een paar keer een lach van tevredenheid – zoals er ook nu gelukkig antwoorden waren die mij tevreden stemden. Maar soms ontlokt het schrijfsel van een student toch echt ook een gefrustreerde uitroep uit: “sukkel!”. Je wilt dat 100% van de studenten het zover begrepen heeft dat ze een voldoende halen, maar ook dit jaar: net onder de 70%…

Het meest intigrerende zijn echter de toetsen met de minste tekst. De vraag is namelijk wat die studenten gedaan hebben in de 1,5 uur die de toets duurde. Wat is er door hun hoofd gegaan? Zijn ze echt al die tijd in hun hoofd aan het graven geweest naar het antwoord hoe de vraag aan te pakken? Hebben ze gewoon voor zich uit zitten staren? Waarom zijn ze dan niet gewoon na 15 minuten weer vertrokken? Misschien kunnen ze dat eens opschrijven.