Enschede Marathon

Wedstrijd: Enschede Marathon
Datum: 19.04.2015.
Afstand: 42.195km
Type: weg

Anders dan de andere jaren wandel ik ‘s ochtends niet naar de start, maar naar het Intercity hotel. Vandaar samen met de andere Nederlands genodigde lopers naar de start. Ergens vraag ik me af wat voor voordeel me dit omlopen oplevert. Het liefst doe ik sowieso mijn eigen ding, opgesloten in een cocon van wedstrijdspanning.

Het weer is fantastisch en daarom al een kroon op de lange voorbereiding gedurende de wintermaanden, waar ik strak het schema van Herman gevolgd heb – en dat terwijl ik nooit met een schema gelopen heb. Een soort van experiment? Min of meer: gaat het me opleveren wat ik graag wil, namelijk de tijd van vorig jaar (2:49:12, gelopen in de stromende regen) te verbeteren en rond de 2:45 te finishen.

Een duidelijk doel heb ik vandaag ook. Volgens Herman moet het wel kunnen om met de groep 2:40 mee te gaan. Tegen de twijfel die elke grote wedstrijd met zich meebrengt heb ik de avond tevoren ‘ja’ gezegd. En dus gaan we ervoor: volg de haas is het enige dat me de eerste 30 kilometer te doen staat. En de haas weet dat ik hem ga volgen.

In eerste instantie lopen we samen met de eerste dame, de Belgische die het echter al snel moeilijk lijkt te hebben en de finish uiteindelijk ook niet haalt. Ik maak me er niet druk om: ik voel me juist sterk en dat is precies de gedachte die steeds door mijn hoofd schiet als de Belgische aangeeft dat het niet goed gaat.

Vanaf kilometer 10 lopen we in en groep van ongeveer zes man. Het tempo zit er goed in en met goed bedoel ik dat de doorkomst op 10 kilometer nagenoeg op de seconde gelijk is aan de beoogde doorkomsttijd. Het schema van de haas is zo vlak als een lineaal. Ik kijk geen enkele keer op mijn horloge en zal dat tot de finish toe niet doen: ik weet dat het goed zit en dat is fijn.

Het publiek dat door het mooie weer massaal op het evenement af is gekomen moedigt ons aan. Niet allemaal zijn we even bekend en meestal wordt er iets als “zet ‘m op Michiel”, of “goed bezig Casper” geroepen. Vlak na de waterpost op kilometer 20 hoor “blijf aanhaken Michiel!” – een mentale opsteker, hoe hard het ‘sneuvelen’ van een medeloper ook klinkt: ik kan de haas blijven volgen, hij niet.

“Michiel” is niet de enige die moet lossen: vanaf kilometer 22 loop ik als enige achter de haas aan. We gaan door het centrum, langs het Saxion en via de Hengelosestraat komen we weer op de singel. Wat ben ik blij dat de haas op kilometer 25 nog een gelletje neemt; het moeilijke stuk, licht stijgend door Roombeek en richting de molen in Lonneker. Blijven volgen. Ja, er staat publiek, dat juicht, aanmoedigt – ik denk alleen: blijven volgen. En straks voor de tweede keer op dit stuk een flesje sportdrank van mijn vrouw aannemen. Zin in? Nee, maar het moet, om te kunnen blijven volgen.

Na kilometer 30 rustig afdalen naar Enschede, even rust. “Vanaf kilometer 31 moet je alleen verder, dan stap ik uit”. Mentaal voorbereiden. Kilometer 31: “Succes, zet ‘m op!” Alleen. Alleen op weg om de laatste 11 kilometer het tempo vast te houden. Drinken aannemen van mijn vrouw. Het tempo blijft goed tot 35 kilometer, maar ik moet nog terug van Glanerbrug naar Enschede – de 180 graden bocht in Glanerbrug en dan omhoog richting de Miro. De bocht neem ik ruim, ik wil niet stilvallen, maar tussen kilometer 38 en 40 lijkt dat toch het geval te zijn. Niemand haalt me echter in. Valt iedereen net zo stil als ik?

De laatste kilometers zijn lang en lijken op een soort tunnel. Ik moet tot de tweede boog, maar zie er maar een. Achteraf blijkt er eentje weg te zijn gehaald. Ik ben er toch ineens. Het is gelukt. En hoe! De klok staat op 2:42:48, ruim onder de doelstelling! Ja, het weer speelde mee, maar de voorbereiding (bedankt Herman) was heel goed en de haas (Casper bedankt!) – ik had me geen betere kunnen wensen.