Hoge Lage Torenloop

Wedstrijd:Hoge Lage Torenloop
Datum: 22.11.2015.
Afstand: 15km
Type: weg

Acht uur ‘s ochtends. Stralend blauwe lucht, mooi weer dus, maar ook fris: mijn weerstation-wekker geeft aan dat het 0.4 graden in de tuin is. Gelukkig kan ik nog een uur blijven liggen.

Een uur later is de lucht nog steeds strak blauw. De temperatuur 0.5 graden. Ik sta op en herzie het besluit dat ik gister al genomen heb niet: korte broek, maar wel lange mouwen. De keuze van kleding blijft een onderwerp van discussie: toch op het laatste maar wisselen naar lange mouwen, of juist korte broek. Liever handschoenen dan lange mouwen. Ik krijg altijd koude handen in handschoenen, dus ik hou het op lange mouwen. Ondanks de winterse bui die over Oldenzaal trekt op het moment dat we willen gaan inlopen blijf ik bij mijn besluit. Wel even wachten met inlopen.

De Hoge Lage Torenloop is de eerste wedstrijd die ik ooit gelopen heb – ik denk ik 2005, want het directe gevolg van 15 kilometer binnen het uur lopen, was de beslissing de Halve van Enschede te gaan lopen. En vanaf toen ontstond de wens ooit eens de marathon te lopen. Nou… dat is inmiddels wel gelukt.

Bij de start is het gelukkig droog en we vliegen er vandoor. De start is snel: in de eerste kilometers zit aardig wat daling. Daar waar er vorig jaar slechts een tweetal voor loopt op mij en de groep waar ik in loop, is er nu een omvangrijkere kopgroep voor me uit. Ik loop met een groep met de eerste dame en het lijkt me een goed plan om daar bij te blijven.

Dat lukt echter niet heel lang, omdat de groep uit elkaar valt en ook de dame voor mij een gaatje kan slaan dat ik niet dicht kan lopen. Op de bergweg glibber en glij ik schijnbaar iets dichterbij, maar die illusie wordt snel door haar naar het land der fabelen verwezen op het moment dat we weer op de verharde weg richting het vliegveld lopen.

Inmiddels hebben we dan de eerste winterse bui ook al gehad, maar die is eigenlijk behoorlijk ongemerkt voorbijgegaan. Geen moment spijt van de korte broek en evenzo blij met de keuze voor lange mouwen. Koude handen heb ik bij mijn weten niet, maar dat zegt eigenlijk niet veel over de temperatuur die ze daadwerkelijk hebben.

De afstand tussen mij en mijn achtervolgers heb ik eigenlijk nog geen enkel moment gecheckt. De laatste die, tot ongeveer kilometer 4, achter mij aan liep zie ik niet als ik in de bocht bij het vliegveld omkijk. Ik zie eigenlijk niemand. Mijn positie is veilig. De afstand tussen mij en de dame voor mij wordt amper groter, maar kleiner zeker niet.

Het gaat nog iets omhoog vanaf het vliegveld, maar dit stuk loopt makkelijk. Straks, eenmaal achter de UT campus, zijn we voor mij op heel bekend gebied. Het tempo lijkt er goed in te blijven en de doorkomsttijd op de 10km is goed. Ik zal alleen wel goed door moeten lopen om mijn tijd van vorig jaar te verbeteren. Langs de kant staat Lesley, die me aanmoedigt Mariska in te halen. Een zeer nuttige tip. Als we de Deurningerstraat oversteken en Witbreuksweg inslaan, hoeven we die alleen maar te volgen tot de piramides van de UT campus. Ik zie de dame voor mij echter de pompstationweg inslaan in plaats van rechtdoor de Witbreuksweg te volgens. Ik roep , met dank aan Lesley dus, heel hard “Mariska” en zie haar enkele seconden later weer verschijnen en de goede weg vervolgen. Misschien moet ik toch eens de namen van atleten beter onthouden: het kan wel eens handig blijken te zijn.

Het laatste stuk gaat goed, maar ik kom toch niet aan een tijd van 53 minuten, maar blijf steken op 54:25. Zeker geen slechte tijd, maar je bent dan toch net niet tevreden – dus op zoek naar excuses. Het weer (toch een paar stukjes ongunstige wind), de lengte van het parcours (vorig jaar was het korter dan nu), de drukke afgelopen week (er moet toch nog wel veel werk afgemaakt worden voor we naar New Zealand vertrekken), de twee Choufjes gister bij Fellini waar we met de volleybalvereniging Fellini VIPS83 een borrel hadden – Het duurt ongeveer net zo lang om tevreden te worden met de tijd als het tijd kost om weer op te warmen. En dat ging heel snel omdat mijn vrouw mijn tas met spullen had opgehaald en bij de finish klaarstond. En ook Herman knikte toch ook wel tevreden. Ook hij had “stiekem op een 53 gehoopt”.