Losserloop

Wedstrijd: Losser Loop
Datum: 23.08.2015.
Afstand: 10km
Type: weg

De zoveelste zakdoek vol en ik zit nog maar aan het ontbijt: dit wordt een fantastische dag… Gelukkig is de Losserloop pas morgen. Of morgen al…? Dan is de verkoudheid toch wel weg?

Zondagochtend, ontbijtje, krant en twijfel. Wat te doen? Het gesnotter is wel zo’n beetje weg, maar de lage rugpijn nog niet. Ach, dat loop ik er wel uit. En een wedstrijd lopen is toch ook wel leuk. Gezien de fysieke gesteldheid zal het wel geen top tijd worden, maar dat maakt niet uit.

Dus trappen mijn vrouw en ik tegen de wind in van Enschede naar Losser. Best veel wind eigenlijk. Ruim op tijd om nog een goed stukje warm te lopen samen met een clubgenoot. Eenmaal in het startvak nog her en der wat polsen wie wat van plan is; mijn plan is om niet te hard van start te gaan.

De eerste meters is het flink dringen. Een nauwe doorgang om de sportvelden af te komen is een aardige hindernis, maar de snelle jongens zijn er vandoor en ik wil daar toch niet bij mee. Iets voor me zie ik een van de dames van LAAC, die de 5km loopt en achter een andere collega LAACer aanloopt. Als we met z’n tweeen kunnen hazen voor haar, dan hebben we een mooi tempo voor de eerste ronde. Rustig haal ik ze in en in een klein grooepje gaan we richting het twee kilometer punt. Ik besluit de dame te helpen en niet bij het groepje te blijven als er een klein tempo verschil ontstaat.

Zo nu en dan roep ik wat oppeppende woorden achterom in de hoop dat ze er wat aan heeft. Ze blijft goed volgen, maar ik hoor dat ze het wel zwaar heeft. Nog een laatste aanmoediging en zij verdwijnt door de finish boog (achteraf hoor ik van haar dat ze blij was met mijn haaswerk), terwijl ik aanzet voor de tweede ronde. Eerst maar eens die andere LAACer inhalen. Dat gaat echter verbazingwekkend makkelijk. Wat nu verkoudheid! Ik besluit door te gaan in het hogere tempo en een goede tweede ronde neer te zetten: het voelt goed en het gaat lekker.

De wind voelt wel harder aan als je in je eentje loopt en een hoger tempo maakt het niet makkelijker, maar het voordeel van twee rondes is dat je de route in die tweede ronde kent – het is makkelijker inschatten hoe ver het is. Tot de finish toe loopt het lekker: geen last van loopneuzen, geen last van de warmte, geen last van twijfels onderweg, zoals bij de vorige wedstrijd. Ok, geen super tijd, maar dat lag niet in de fysieke lijn der verwachting.

Geheel onverwacht blijk ik ook nog eens als 3e over de finish gekomen te zijn (2e in mijn categorie). Dat is niet gek! Maar betekent wel lang wachten. Uiteindelijk begint de uitreiking eerder dan gepland, maar nog zijn al veel prijswinnaars al naar huis. Veel publiek zit er ook niet meer. De omroeper laat zich daar wat negatief over uit, maar ik begrijp het wel: je moet wel erg lang wachten. Het is echt handiger en leuker om de prijsuitreiking sneller na de finish te doen. Wachten tot de laatste halve marathon loper binnen is, is misschien wel leuk, maar dan is het beter de 5 en 10km later te laten starten.

Gelukkig schijnt de zon en is het lekker warm – en dat terwijl mijn vrouw mee is. De vorige 10km wedstrijden waar zij ook naar mee ging was het regen wat de klok sloeg….