Auckland City Athletics Clubnight 3000

Wedstrijd: ACA Clubnight
Datum: 16.03.2016.
Afstand: 3000m
Type: baan

Even terug naar woensdagavond: de clubnight avond van de Auckland City Athletics. De afgelopen weken is een vast stramnien ontstaan: 18:00 arriveren, schoenen wisselen, sportshake als (eerste deel) avondeten, inschrijven voor de 3000 meter, een kwartiertje op het gras inlopen terwijl anderen een 200, 400, 800 of 1500 lopen. Wat core stability om niet helemaal een flater te slaan als ik weer terug ben in Nederland en een stuk of wat loopscholings-oefeningen.

En dan is het bijna zeven uur. De baan is bijna verlaten, op een paar atleten die na hun race nog rondhangen, de ACA mensen die de avonden organiseren. En een enkele eenzame atleet die de 3000 meter wil lopen. Vorige week waren we met z’n tweeen. Grappig genoeg heet mijn opponent Richard en handig genoeg loopt hij ongeveer net zo snel als ik. Misschien net iets sneller.

Vorige week heb ik bijna zeven rondes achter  hem aangelopen, maar kan ik zijn versnelling in de laatste 300 meter niet volgen. Wel een ruim PR toen (10:15, 7 seconden sneller vorig PR). Deze week is Richard ook weer van de partij en nog een derde loper, waar we ons geen zorgen over hoeven te maken: die is ruim sneller dan ons.

Maar vraag me voor de start niet wat ik dan wel kan. Er is altijd een stuk onzekerheid. Voelen de benen wel goed? Ben ik wel voldoende uitgerust? Ik weet het nooit voor de race, maar weet dat ik het niet weet en moet afwachten tot de eerste meters gelopen zijn. Het gevoel komt wel in de race.

We starten. Ik kies positie achter Richard. Vorige week kon ik geen enkel moment de kop overnemen, dus op kop beginnen is niet een verstandig plan. 02:00 na de eerste 600 meter: dat is snel. Te snel? Ga ik dit volhouden? Snel onderdruk ik deze gedachten, het maakt niet uit, nu zeker nog niet, de benen voelen goed. De ronden volgens elkaar in constant tempo op: telkens ergens in de 80 met een enkele lage 81. Ik loop dus een sterkere race dan vorige week: toen liepen we 82 seconden per ronde.

Het tempo voelt nog steeds goed en ik merk dat mijn tegenstander het zwaar heeft. Hij vertraagt niet echt, maar ik merk dat ik sterker ben. Nog anderhalve ronde maar ik blijf nog even achter Richard. Vlak voor het ingaan van de laatste ronde steek ik hem voorbij. De bel wordt voor ons geluid en dat betekent meestal dat de snelste ronde van start gaat. Ik weet dat Richard sterk kan finishen, dus ik moet een gat van een paar meter slaan en door blijven trekken. Halverwege de ronde weet ik dat ik hem de baas ben en rest het gevecht met de klok: ga ik de 10 minuten grens doorbreken?

Op net geen 3 seconden na lukt het niet: 10:02.89 is de officieel geklokte tijd en ze hebben hier een officieel tijdwaarnemingssysteem, dus er is niets op af te dingen. De winst op Richard en een dik PR blijft. Ook hij loopt een PR en dat maakt veel goed voor hem: “I would have been angry with you for beating me if I had not run so well”.

Mijn vrouw reageerde anders: “Dat is dus nog niet snel genoeg.” Herman zal wel een vergelijkbare reactie hebben, dus het is goed weer met beide voeten de grond te raken. Een leuke race was het wel.