Baaninstuif LAAC

Wedstrijd: LAAC Baaninstuif
Datum: 22.09.2016.
Afstand: 10km
Type: baan

Vijfentwintig. Het is inmiddels net donker geworden als het startschot klinkt. Precies kwart voor acht. Geen idee wat de rest precies gaat doen, behalve dat Kevin van plan is mij te volgen op 82 seconden per ronde en Joop 90 per ronde gaat lopen. (1:19.2)
Vierentwintig. 79 seconden na de start. Iets snel van start, maar meteen gecorrigeerd naar ongeveer 20 seconden per 100 meter. (1:23.5)
Drieentwintig. Kevin volgt. Een drietal is vooruit. Verder gebeurt er nog niets. Zelfs het aantal te lopen ronden is amper veranderd. (1:23.3)
Tweeentwintig. Opschieten doet het niet, maar inmiddels heb ik door dat de tijd die ik bij doorkomst op de digitale klok zie staan, de verwachte eindtijd is. Net iets boven de 34 minuten. (1:21.4)
Eenentwintig. We stampen gewoon door. Nog steeds zitten we boven de twintig, maar ik heb me allang voorgenomen dat ik autistisch genoeg (zonder misbruik te willen maken van de term) ben om 25 rondes vol te houden. Op een gegeven moment zullen we er zijn. (1:21.9)
Twintig. Bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam. (1:22.3)
Negentien. Eindelijk onder de twintig. Het weer is goed, er is bijna geen wind, fijne temperatuur. Prima rondjes draaien zo. (1:22.2)
Achttien. De eerste van het drietal moet inmiddels lossen. Sterker nog: hij is duidelijk veel te snel van start gegaan. Niets van aantrekken. Gewoon doorgaan. Doen wat we doen. Doen waar we goed in zijn. Als een diesel door denderen. (1:22.1)
Zeventien. De koploper heeft al een groot gat geslagen en ook hij loopt zijn eigen race. Zijn ronde tijden lopen wel iets op. Die van mij niet; Kevin volgt op de voet. Goed bezig. (1:21.9)
Zestien. Ik heb geen idee of ik gezien heb dat we nog 16 rondes moeten. Er is geen herinnering aan overgebleven. Bocht door, richting de noordelijke hoek, bocht in langs de hoofdtribune. Herman die roept dat het goed gaat. (1:21.2)
Vijftien. Bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam. Joop lappen op start-finish; ook hij perfect op schema. (1:21.8)
Veertien. Vraag je je dan nooit af waarom je zo gek bent hier aan te beginnen? Nee. Gewoon doen. Het is wel beangstigend, zeker. Zoveel rondes….. We zijn nog steeds niet op de helft.(1:22.6)
Dertien. We liggen al enkele rondes 3e en 4e. De afstand naar de nummer 2 is constant. Het is wachten tot de afstand gaat slinken. 25 rondes is een oefening in geduld. Eindtijd blijft tussen 34:08 en 34:10 schommelen. (1:21.1)
Twaalf. Mensen langs de kant; ze moedigen aan. Dapper om zo lang te blijven staan terwijl wij onze rondes draaien. Net niet snel genoeg om er draaierig van te worden. Wel hebben we inmiddels de helft bereikt. (1:21.7)
Elf. Bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam. Kevin blijft achter me hangen. In het peleton heeft ook de voorste fietser aerodynamisch voordeel van degenen die achter hem rijden. (1:21.7)
Tien. We lopen. Langzaam, maar we lopen in. Niet gek laten maken. Gewoon doordieselen. (1:21.5)
Negen. Nog even en het is nog maar de afstand die ik elke week in Auckland op de baan liep. Seven to go, six to go… ik heb nu door dat er nog een tweede getal op de klok staat. De ronde tijd. (1:22.3)
Acht. Nog een klein stukje, een paar seconden en dan zullen we de nummer twee inhalen. Maar eerst bocht, rechte stuk, bocht, rechte stuk. (1:22.5)
Zeven. Er overheen, hij klampt aan, voor even. Nogmaals, niets van aantrekken. Gewoon doorgaan. Ik, Kevin er achter. Een minitreintje met nu een extra wagonnetje. (1:21.7)
Zes. De rondes vliegen voorbij en toch moeten we er nog een paar. Het eind is in zicht. Niets op uit doen. Doorlopen. Eindtijd net boven 34. (1:22.1)
Vijf. Nog twee kilometer. We hebben de singel gehad. Nog een rondje van de Boeskool. Raaskallende associaties. Beginnende hallicunaties? (1:23.0)
Vier. Drieentachtig riep Herman. We zijn weer wakker. We moeten nog even door, nog even scherp blijven. (1:21.9)
Drie. Bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam-bam. (1:22.2)
Twee. De voorlaatste ronde. Na deze nog 1. Dit gaan we kunnen doen. Twee rondes in dit tempo is te doen. (1:22.1)
Een. De bel luidt. Het geeft eigenlijk al het gevoel dat het gelukt is. Die laatste ronde is een formaliteit. Maar wel even aanzetten in de laatste 100 meter – ook niet eerder, dat is niet nodig. (1:18.4)

Eindtijd: 34:05.7. Kevin heeft de afstand twee tiende van een seconde sneller afgelegd door de hele weg achter mij aan te lopen. Hij gunt me als tweede over de finishlijn te komen, maar hij had me kunnen inhalen denk ik.

Joop komt ook binnen na net iets minder dan 25 keer 90 seconden (37:14.5): minder dan een seconde per ronde sneller dan een schema 90 vlak. Knappe prestatie.

Herman is tevreden. De Eindhoven Marathon lopers hebben het goed gedaan. Ik ben ook zeer tevreden met deze tijd en deze race.