Boeskoolloop

Wedstrijd: Boeskoolloop
Datum: 21.08.2016.
Afstand: 10km
Type: weg

De lange rechte weg strekt zich voor me uit. Schaduw van de bomen van het Voortser bos. Asfaltweg die overgaat in klinkerweg. Marknesse. Een dag metingen bij het Nederland Lucht- en Ruimtevaart laboratorium sluit ik af met de vierde training van de week. Beter dan in de spits naar huis rijden en dan nog 90 minuten gaan lopen.

De polder nodigt uit tot het laten dwarrelen van gedachten. De wedstrijd van zondag lijkt al weer lang geleden, maar het is toch echt vandaag nog maar dinsdag. De wedstrijd resoneert nog wel. Misschien door de contrasten en de overeenkomsten. Deze vierde training deze week is niet zomaar 90 minuten duurloop 1: “met 6 keer 4 minuten 10 kilometer wedstrijd tempo”. Zondag was 10 kilometer. Wat ik bedacht had, zegt mijn vrouw: “dan moet je nu dus heel hard”. Zondag ging het namelijk hard.

De eerste 16 minuten zijn voorbij, het inlopen, de eerste interval van 4 minuten begint, in de zon, op de

klinkers door het centrum van Oldenzaal die ongelijk liggen en de derde ronde het lopen moeizaam maken. De weg slingert links, rechts, op en neer. Het lijkt harken – of is dat omdat het uit het publiek geroepen wordt? Ik registreer slechts de ook roepende Herman. Gebalde vuist, een schreeuw – wat precies weet ik niet en doet er niet toe. De schreeuw is van belang, motiveert als ik de bocht door vlieg het centrum uit richting de

asfalt weg die me na Marknesse richting Kraggenburg voert. lang, recht, vlak, zon, maar gelukkig een breed rustig fietspad. Het is spitsuur, maar hier rustig. Een verdwaalde fietser, wat kinderen op weg van vertier naar huis. Even rust voor de volgende ronde begint. Bijkomen, duurloop 1 tempo zo goed mogelijk benaderen, niet te snel, niet te langzaam, met name

soepel draai ik de asfaltweg op, die langzaam op en neer glooit, maar gunstig in de wind ligt. Ik hoef niet om te kijken om te weten wie er achter me loopt: de snelle tred ‘pats-pats-pats’. Arnold. Wie anders. Arnold is sneller dan ik. Goed om mee samen te lopen dus? Mijn passen zijn groter, langer, rustiger. Arrogantie. Kom maar op. Pak de kop maar als je kunt. Ik ben sterk vandaag. Als ik de tweede keer de asfaltweg opdraai is het stil achter me; het geluid van de snelle passen achter me is weggestorven. Blik vooruit, recht

vooruit de leegte in, de vlakte in, terwijl de volgende interval wat pijn begint te doen. 3:19, 3:20 – dat soort tijden, minuten per kilometers, eisen hun tol. Het is fijn dat de weg recht en vlak is. Niet nadenken, gaan. Maar 18 per uur is snel. Een keer, twee keer, drie keer – in de volle

zon die zich niet laat zien in Oldenzaal. Uit de grijze lucht is tijdens het warmlopen wat lichte neerslag gevallen. Nu is het droog. De temperatuur is goed, ook al vinden sommigen het wat benauwd. Geen last van. Voor me loopt Thijs. Caiman heb ik al lang geleden ingehaald. Bij de vierde doorkomst heeft de man met de microfoon door dat ik inloop op Thijs. Inlopen op Thijs – dat moet even tot me doordringen, ook al heb je in zo’n wedstrijd daar niet al teveel tijd voor. het betekent domweg blijven gaan. Verval per ronde is er eigenlijk niet. Alles gaat even snel, ook deze vijfde

keer gaat nog net in 3:20. Ik weet niet precies waar ik het vandaag haal. Maar dat gebeurt wel vaker. Nu even rust. Meer rust dan de andere inter-intervallen. Bijkomen. Kan ik me nog een keer opladen? Ik ben net omgekeerd en voel de wind schuin van voren. Ik zie waar ik vandaan kom, schat in hoever ik moet. Tot die lantaarnpaal, tot dat bord – het is zwoegen. De zesde keer is teveel; de bovenbenen protesteren, eigenlijk alles. Ook tijdens het uitlopen lijkt het herstel moeilijk te komen. Maar toch is dit zijn dit de trainingen die me gebracht hebben waar ik ben, de tijd die ik neer heb kunnen zetten, de manier waarop, het komt in deze trainingen tot stand. En dan maakt het niet uit om

door de stromende regen naar huis fietsen kan het gevoel van euforie niet wegspoelen. Bovendien fiets ik samen met Heleen terug naar Enschede en ik was toch wel van plan thuis te douchen, dus ach, het is nu gewoon

relaxed terug rijden naar huis, over de dijk naar Zwartsluis, Zwolle, binnen door langs Heino, Raalte, Nijverdal. Raampje open, de zon die langzaam in het westen, achter me wegzakt richting horizon en Our Lady Peace uit de luidsprekers. Gedachten die afdwalen, benen die rusten. Het licht is al bijna helemaal verdwenen als ik het laatste stukje naar huis fiets. Het hoort erbij. Veel trainen, lange dagen, zware momenten, maar ook 33:33.