Eindhoven Marathon

Wedstrijd: Eindhoven Marathon
Datum: 09.10.2016.
Afstand: 42.195km
Type: weg

Het is moeilijk aan te geven waar het begin ligt, maar een mooi moment is het bezoek aan Barry Magee. Veel kilometers maken is het devies. En dan ligt er een wereldtijd in het verschiet. De beste man is optimistisch, heel optimistisch. Onrealistisch optimistisch. De Olympische Spelen zijn niet bepaald binnen bereik en vallen ook erg ver buiten mijn ambities.

In de maand december weinig gelopen: de voorbereidingen voor het verblijf in New Zealand namen de nodige tijd in beslag en tussen kerst en oud en nieuw waren we aan het fietsen. Effectief zijn de eerste kilometers in januari dus de eerste kilometers die gerekend kunnen worden tot de voorbereiding van Eindhoven Marathon van 9 oktober. Ruim 9 maanden later, 323 uur, 14 minuten en 16 seconden volgens mijn logboek, waarin alles minitieus is bijgehouden. Drieduizend-negenhonderd-twintig kilometer en driehonderd-dertig meters. Als je het uitschrijft klinkt het meer. 272 trainingen. Zes van de eerste 11 weken van 2016, in Acukland, meer dan 100km per week. 4 weken lang geen enkele kilometer tijdens onze rondreis in New Zealand. Vanaf week 16 weer rustig opbouwen. Week 20 weer boven de 100 en alleen week 22 liep ik slechts 95 kilometer – vakantie in Denemarken.

In week 24 werd de grens van 10 uur trainingstijd doorbroken. 10 uur en 50 minuten en 118 kilometer. In week 38 liep ik in 8 uur en 14 minuten: 122 km. Dat was een rustige week: na de weken 34 en 35 was alles beneden de 150 rustig (198km in 15 uur 25 minuten en 178km in 13 uur 25 minuten).

Waartoe? Een enkele keer lopen in de regen, meer gelopen in de hitte. 30 graden en dan de tweede DL2 van 60 minuten van die dag afwerken – 16km.

Waarom elk moment van de dag bezig zijn met de volgende training. Wanneer? Hoe plan ik het in? Veel trainingen waren makkelijk ingepland. Het dagelijkse stramien was opstaan, hardloopkleren aan, shake en de deur uit voor een training van 60 tot 100 minuten. Daarna werken en ‘s middags nog een training. ‘s Avonds dan weer doorwerken.

Dit of dat kan wel, maar ik moet ook nog hardlopen. Het is niet alleen je lichaam dat de trainingsintensiteit aan moet kunnen, het is niet alleen je mentale weerbaarheid die op de proef gesteld wordt, ook het thuisfront heeft te maken met de constant aanwezige factor hardlopen.

Je gaat, je vraagt niet waarom. Je vraagt niet of je zin hebt om te lopen. Het is geen vraag. Er is een intrinsieke motivatie die veel groter is dan die ene training. Daar wel of geen zin in hebben is geen bestaande emotie. Je doet, je loopt, noteert en kan gelukkig dat kolommetje met blessures bijna helemaal leeg laten – slechts een enkele keer wat lichte irritaties.

En dat allemaal om in de vroege ochtend van 9 okotber tussen de elite lopers en andere genodigden naar de start te lopen door het onder een strak blauwe hemel ontwakende Eindhoven. Het is koud, nu, maar de keuze is gemaakt voor de singlet, want het is warm genoeg. En nagenoeg windstil.

De kilheid verdwijnt bij het inlopen, maar opgesteld in het startvak is de zelfs zonder trainingspak de kou verdrongen. Het ultieme moment, een paar minuten voor het startschot van dat waar je zoveel uur in gestoken hebt, zo hard voor gewerkt hebt. Mijn wenkbrauw trok wel op toen ik de mail van Herman las waarin hij Joop, Kevin en mij als lopers aanmeldde, inclusief onze richttijden. Nu weet ik, voel ik dat 2:35 haalbaar is.

De afgelopen wedstrijden waren sterk, de afgelopen week kenmerkte zich door van spanning ingegeven ongemakjes, zoals last van mijn onderrug. Op de racedag als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik wist dat dat zou gebeuren.

Na het startschot is het zoeken naar het juiste tempo. In Enschede kon ik domweg achter Casper Koelma aanlopen, die als haas tot kilometer 31 het tempo bepaalde waarna ik er alleen voorstond. Nu sluit ik aan bij een groep die volgens mij een tijd gaat lopen die ik ook voor ogen heb. Ik moet tussen 18:00 en 18:20 doorkomen op de 5 kilometer: 18:14 is de officiele tijd.

De doorkomst precies halverwege is 1:16:51 – slechts 27 seconden boven mijn beste tijd op een halve marathon. Goed – die staat niet superscherp. Tot kilometer 31 blijft er een redelijke groep bij elkaar. Sommige momenten zijn zwaar, maar dan blijken we net een viaduct op te lopen. Steeds lijkt de energie weer terug te komen en ik voel me nog steeds sterk als een deel van de groep terugvalt en we met een kleine groep van vier overblijven. Het tempo blijft vlak.

Tot kilometer 39; ik moet lossen van de groep. Mijn benen willen niet meer de snelheid lopen die ik wil dat ze lopen. Het is zwaar, de laatste kilometers voelen als een martelgang. Op de videobeelden van het 40km punt is te zien dat ik nog wel goed loop, maar het voelt alsof ik stilsta. De doorkomst tijd (2:26:10) is echter nog goed op schema.

De laatste twee kilometers gaan door het centrum. Linksaf, rechtsaf, langs hekken tussen het publiek door, soms ook zonder hekken. Ik raak de weg kwijt, ook al loop ik nog steeds op het parcour. Hoe ver is het nog? Het 41 kilometer punt mis ik – is het er wel? Die torens, waarvan de pieken boven de gebouwen uitsteken, zijn van de kerk vlakbij de finish, maar hoe kom ik daar? Hoe vaak nog een bocht? Kidsrun startboog. Hoever lopen die kids, hoe ver moet ik nog?

En dan ineens duikt de finish op. De klok, de tijd; ik ga het redden. Ja, ik heb behoorlijk aan tempo moeten inleveren in de laatste twee a drie kilometers, maar de bruto eindtijd is mooi: 2:34:56 – twee, drie, vier, vijf, zes. Netto gaan er nog 3 seconden af en van mijn PR gaan 7 minuten en 55 seconden af. Door een waas van vlekken zie ik Herman die me opvangt – enthousiast, euforisch. Ik ben kapot. Superblij, maar er zit geen greintje energie meer in om dat te tonen. Marije vindt mij terug in het hotel, nadat ze me vanaf de tribune heeft zien finishen. Ze heeft een belangrijke rol gespeeld tijdens de wedstrijd door naar verschillende punten te fietsen en sportdrank aan te geven. Bij het halve marathon punt had ze nog maar 30 seconden marge, dus helemaal stress vrij was het niet!

Tien minuten later komt Kevin binnen, 18 minuten later Joop. Ook zij lopen een PR en zetten een puike prestatie neer. Uitblazen, wat eten, terugwandelen, inpakken en weer terug naar Enschede. Een fantastisch weekend…! Hier hebben we het allemaal voor gedaan.