Halve van Zwolle

Wedstrijd: Halve van Zwolle
Datum: 11.06.2016.
Afstand: 21.1km
Type: weg

“Je gaat al wel tijdens de tweede ronde de langzamere lopers inhalen – weet je zeker dat je deze wilt lopen?” Maar ja, welke andere halve marathon in de buurt dan? En het deelnemers veld is niet verkeerd – alhoewel de elitelopers natuurlijk wat te hard gaan.

Dus vroeg eten en om half zes op weg. Ja, dan zijn we ruim voor de start (20:15) aanwezig, maar dat vind ik wel fijn. Even rustig zonder stress in de rij voor de WC staan, startnummer opspelden en een uur van tevoren beginnen met warmlopen. De temperatuur is lekker, zij het een tikje tegen het benauwde aan. Ik spreek Ingrid nog even, die 7 minuten en 33 seconden voor de rest mag starten: de elite dames starten het verschil tussen het parcour records van de mannen en vrouwen eerder.

Verder wat onbekende lopers – nou ja, Erben Wennemars loopt ook mee, maar ik bedoel lopers die ik ken en waar ik mij op kan richten. Om 20:15 klinkt het startschot en al snel vormen zich een paar groepen. Ik loop in eerste instantie met de derde groep mee, kom vooraan, maar een redelijke groep blijft me volgen. Niemand neemt echter over. Is dat handig van hen en onhandig van mij?

Het tempo zit er goed in, de meters vliegen makkelijk onder mijn benen door, maar we zitten pas in de eerste van de drie rondes. Het publiek staat al wel rijen dik langs de kant – erg leuk – maar het parcour is nog leeg. Langzaam dunt de groep wat uit en een enkele keer neemt een ander de kop. Ik blijf echter vooraanlopen, om over te nemen zodra ik het tempo niet hoog genoeg vind. Het is de balans zoeken tussen het profiteren van de groep, maar wel je eigen race lopen en het tempo hoog houden.

Er zijn geen duidelijke kilometerpunten, ik zie ook het vijf kilometer punt niet (wat er wel had moeten zijn), maar weet dat we onder de 18 minuten hebben gelopen. Op de 10 kilometer (volgens mijn horloge al 260 meter verder) zitten we net boven de 36 minuten. Mijn PR op de 10km staat niet heel scherp: dit is onder PR…

Langzaam maak ik me samen met twee anderen los van de rest van de groep. Inderdaad komen we in de tweede ronde de eerste langzame lopers tegen. Het parcour is over het algemeen breed genoeg en de lopers laten over het algemeen wel wat ruimte. Een van het tweetal bij me pakt hele stukken de kop, waarna ik het weer overneem. De derde blijft trouw volgen. Het tempo blijft hoog, maar het zakt wel iets: de tweede ronde is 10 seconden langzamer dan de eerste.

Deels misschien ook door een ongelukkig moment. De langzame lopers laten de minste ruimte in de bochten naar links. Zo lopen we op iemand in die de binnenbocht in beweegt. Ik loop op dat moment in tweede positie, net rechts achter de kopman. Die besluit links, binnendoor de langzame loper in te halen, terwijl ik op hetzelfde moment besluit er buiten om, dus rechts, langs te gaan. Hoe het dan kan dat ik de met mijn linkervoet de linkervoet van de kopman van ons groepje raak, begrijp ik nog steeds niet. Lette ik teveel op de langzame loper? Waarschijnlijk. Ik balen en hij boos – ik bied mijn verontschuldigingen aan, hij roept kwaad iets over tegen een blessure aanzitten. Ik snap dan de frustratie, maar dat staat natuurlijk niet op het shirt van de beste man en ik deed dit niet bepaald express: je hoopt dat niemand tijdens het lopen zo tegen je voet komt, maar eigenlijk nog minder dat je zelf de veroorzaker bent.

De derde ronde blijven we gestaag mensen inhalen. Het kost niet veel moeite – een enkele keer even roepen en een enkele keer ontkom je niet aan een rare pas – maar de ideale lijn is onbereikbaar en dat is eigenlijk het grootste verschil.

In de tweede ronde had ik wat last van mijn darmen, maar dat is weggetrokken en ik loop nu weg bij het tweetal: we zijn net ingehaald door iemand die iets verder weer iemand die afgezakt is van de snellere groep inhaalt. Ik ga daar ook achteraan. Het lukt me om de afgezakte loper in te halen, maar het lukt hem om mij weer in te halen en hij finisht enkele seconden voor mij.

Lange tijd liep ik onder mijn PR tijd, maar ik merk op het 20km punt dat er net geen nieuw PR in zal zitten, al scheelt het niet veel. Er volgt nog een krap stuk tot de finish en het tempo wil niet verder omhoog. 1:18:04 is op dit parcour echter zeker een tijd waar ik tevreden mee kan zijn. Ook gezien de trainingsomvang. Ik maak misschien wel redelijk wat kilometers, maar de intensiteit is nog niet zo hoog als ten tijde van mijn PR. Dat moet dan toch binnenkort wle aangescherpt kunnen worden!

Eenmaal over de finish is het even zoeken naar mijn kleding tas – ik krijg het toch snel wel een beetje koud. Aangezien ik een laag startnummer heb, moet ik mijn kleding ergens anders ophalen. Maar waar? Niet handig om dat niet duidelijk aan te geven. Ik mag ook de VIP tent in, maar ik kies ervoor om die onvindbare tent links te laten liggen en de weg naar het station te zoeken: het is nog een uur rijden naar huis. Het zoeken naar de juiste weg is minder fijn dan het uitwandelen. Tijdens de race voelde ik mijn kuiten iets protesteren, maar nu is er niets meer van te merken. Afwachten hoe de benen morgen voelen….