Enschede Marathon

Wedstrijd: Enschede Marathon
Datum: 23.04.2017.
Afstand: 42.195km – 8.5km gelopen
Type: weg

Het ging zo goed. Oke, vorige week donderdag niet, maar de spanning was weer van de hamstring af. Natuurlijk wist ik dat ik mijn hamstring zou gaan voelen, zolang het maar niet teveel is. In Nijmegen begin ik in slechtere conditie wat dat betreft.

Waar het mis ging? De waterpost bij het 5 kilometerpunt. Ik grijp mijn bidon (goed voor elkaar nu), met beide handen want hij staat links van de weg en ik ben rechts. Pats, het lijkt zelfs alsof het hoorbaar kraakt. Niet goed, maar het gaat nog. Het lopen gaat nog goed, de directe pijn is snel weg. Wie weet loop ik het er uit. Alleen voorzichtig met het pakken van de bidon bij de volgende post.

Die bidon bij 10 kilometer kan ik rustig pakken. Al wandelend. In Lonneker aangekomen begint de hamstring namelijk snel op spanning te komen. Het voelt alsof er een blok in mijn been zit, bewegen gaat niet meer vloeiend, het kost kracht, de souplesse is weg. Ik weet dat dit niet weg zal trekken.

En dan het besluit, net de kruising met de Oldenzaalse straat over en ik laat me zakken. Tempo er uit. Stekker er uit. En dat gaat verbazingwekkend makkelijk. Ik was bang niet mee te kunnen doen en daar heel chagerijnig over te zullen zijn. Nu al uit moeten stappen – het is nu eenmaal zo. Klaar.

Het meest vervelende is dat het een van de verste punten van het compacte parcours is om uit te stappen. Het is een rot eind lopen naar de start/finish locatie. De temperatuur blijft gelijk, maar het wordt steeds kouder, nu ik wandel in plaats van hardloop. De wind is kil en een singlet geeft bar weinig bescherming. Op het laatste stuk komt er ook nog een bui over. Ik heb het steen en steen koud als ik terug ben bij de tenten bij de start locatie. Snel warme kleren aan en dan Marije bellen, mijn ouders bellen – die staan bij de Lonnekerspoorlaan te wachten tot ik voor de tweede keer langskom. Niet dus…. En trainer/coach Herman Moelard opzoeken.

Dan thuis een warme douche, koffie met familie die kwam kijken en dan weer terug naar de marathon. Het is fijn zo dichtbij te wonen. De rest van de middag kijken we hoe bekenden binnenkomen, de een met betere prestaties dan de ander (altijd relatief), maar zoals Barry Magee nog mailde: every finisher is a winner.