Montferland Run

Wedstrijd: Montferland Run
Datum: 03.12.2017.
Afstand: 15km
Type: weg

Heel november geen wedstrijd gelopen en dan wordt de eerste die ik in december wil lopen geannuleerd. “Dan doe je toch gewoon de Montferland Run”. Twee enthousiaste dames – dan is het natuurlijk niet moeilijk om de plannen aan te passen en niet in de tweede, maar in de eerste week van december een wedstrijd te lopen.

Nou ja… inschrijving is al gesloten. Feest gaat dus niet door.

Nou ja… nee, Herman kan ook niets regelen.

Facebook? Een bericht uit onverwachte hoek biedt uitkomst. Wel een beetje met een dubbel gevoel, want het is een beetje een “de eens z’n dood is een ander z’n brood” verhaal. Clubgenoot Joop heeft een blessure en ik kan met zijn nummer starten.

Dus meld ik me zondagohtend bij Lisanne, waar Lesley, vergezeld van Niels, ons op komt halen. Precies op tijd en vlak na Herman.

Herman? Naast trainer dus ook chauffeur? Nu ja, het is best comfortabel om zo naar ‘s Heerenberg gereden te worden. Onderweg komt nog even kort de tijd die ik wil gaan lopen aan bod. 51. Net onder de 52. Moet toch kunnen? Ik weet alleen niet precies hoe het parcours is. Volgens Lisanne zit er rond kilometer 6 en rond kilometer 9 een klim, maar daarna is het klaar, dan is het gewoon afdalen – of vlak, zoiets.

De miezer regen houdt ongeveer op als we in ‘s Heerenberg aankomen. De waterkou blijft door de kleding heen steken. Toch van start in korte broek en shirt. Na het warmlopen en tussen de mensenmassa die staat te popelen om te starten is het binnen zekere grenzen van de definitie, ‘aangenaam’ warm.

De start is even dringen, maar dan is de weg vrij. De eerste kilometers gaan erg snel, 3:23, 3:20. Beetje te. De groep voor me loopt iets van me weg. Op de eerste helling lijkt alles meer uit elkaar getrokken te worden, maar kan ik ook naar een aantal andere lopers toelopen. Heuvel op haal ik de meeste winst, dalend en op vlak is het snelheidsverschil nihil.

Het lijkt erop dat het een goede tijd gaat worden, maar de klim tussen kilometer 5 en 6 hakt er natuurlijk stevig in. Ik haal wel anderen in, maar mijn horloge geeft toch 3:51 als kilometer tijd. Snel duikt het weer onder de 3:30, tot de tweede klim, waar ik ook weer anderen inhaal.

Het wordt wel steeds lastiger, maar ik blijf langzaam inlopen op lopers voor me. Dat geeft echt een goed gevoel. Het klimmetje tussen kilometer 12 en 13 is niet zo lang als de voorgaande twee, maar Lisanne heeft duidelijk iets verdrongen: deze helling is met vermoeide benen pittig. Maar minder voor mij dan voor degene achter wie ik nu al enige tijd aan loop. Binnen een paar passen heb ik de afstand tussen ons twee tot nul gereduceerd en steek ik hem voorbij. Ja, weer tegen de helling op.

Wat scheelt is dat er op dit stuk ook nog wel wat publiek staat. Ondanks het weer. Ze moedigen aan en lezen veelvuldig de naam op het startnummer. “Hup Joop!”, “Jopie! Goed bezig”. Ik herken eigenlijk al snel dat ze mij bedoelen. Zoiets gaat snel. Tot bij het 14 kilometer punt: “Zet ‘m op Richard! Nog een kilometer!”. Huh – ach de verbazing is van korte duur: de stem van Marti herken ik wel!

In een tweestrijd met de laatste loper die ik op de laatste helling heb ingehaald, ren ik heuvel af richting finish. Heuvel op ben ik sneller, dat is duidelijk, maar met slechts een seconde verschil kan niet gezegd worden dat hij me er helemaal uitgelopen heeft op de laatste afdalen.

Helaas zie ik wel dat de klok al net voorbij de 53 minuten staat. Dat valt tegen. Het ging zo lekker… Dus ook wat dat betreft een dubbel gevoel. Mooie tijd voor Joop, maar ik heb toch maar de organisatie een bericht gestuurd dat ze de uitslag aan moeten passen zodat de werkelijke 2e en 3e M45 loper de prijs krijgt die hij verdient heeft.