Singelloop Enschede

Wedstrijd: Singelloop
Datum: 10.09.2017.
Afstand: 8km
Type: weg

Het zal degenen die het vorige bericht gelezen hebben duidelijk zijn geweest dat de ochtend in het teken stond van het bedwingen van de nervositeit. Even snel de ketting van mijn fiets schoonmaken en van verse olie voorzien is dan wel een uitermate nuttige bezigheid, maar effectief….?

Laten we eerlijk zijn: 14:30 is een rot tijd om te starten. Althans voor mij. Over het algemeen is er sowieso wel een zekere spanning voor de wedstrijd, maar nu, nu het de eerste wedstrijd sinds de Enschede Marathon is, is het allemaal nog een graadje erger. Hoe voelen de benen, hoe gaan ze het doen, hoe zal de hamstring zich houden?

Lang inlopen, paar tempo’s, zelfs volle sprints voor de start. Het voelt goed. Het voelt ook goed om weer tussen de vele bekenden te staan. Dit is wedstrijd. Wedstrijd als gevoel – beleving. Ja, want we moeten wel alles beleven tegenwoordig.

Nou ja. Wat beleef je er eigenlijk van? Het startschot gaat, je vertrekt. Het is zoeken naar je plek, zoeken naar je tempo, zoeken naar anderen. En dan klik, alsof je in de SPD pedalen van je fiets klikt. En dan gaan, blijven gaan, niet denken, maar wel genoeg om de juiste beslissingen te nemen. Ervoor, erachter hangen. Haal ik Arnold nog bij? Arnold blijft op vaste afstand. Soms lijkt het als ik iets dichterbij kom, maar in de tweede helft verdelen de kaarten zich anders. Jay Sauer (tijdens de wedstrijd: ‘geel shirt’) kan de sprong naar Arnold wel maken, maar hem niet voorbij. Thijs Theunissen wordt niet alleen door Arnold, maar ook door mij ingehaald.

Volgens mijn vrouw was ik aan het eind niet meer zo mooi aan het lopen en had ik moeten sprinten. Dat deed ik… En echt de laatste kilometer was sneller dan paar ervoor. Het had er mooier uit moeten zien, het ‘sprinten’ maakt het niet beter, maar de kilometers ervoor liep het ook al lastig (afgeleid van de opmerkingen van een oud volleybal teamgenoot die bij de Zuiderval stond). Toch was de laatste ‘versnelling’ voldoende om Thijs achter me te houden. In de uitslag zie ik hoe weinig het scheelde.

En al die tijd… geen hamstring die ook maar iets van zich liet voelen. Geen pijntje, geen gezeur… Een licht beurs gevoel in hoog mijn bilspier. En dat was nog wel het beste van de hele wedstrijd!

Trainer Herman was ook tevreden. Ondanks dat je eigen gevoel toch leidend en sterk genoeg zou moeten zijn, is de bevestiging van een kritische trainer wel erg fijn. Op naar volgende week: dan staat de 10km Twickelloop op het programma, georganiseerd door Step One Borne en de RunningAcademyNL. Oh ja, daar heb ik logo’s van op mijn wedstrijdkleding staan. Maar daarnaast was ik vorig jaar eerste. Of dat weer lukt valt te bezien, ik wil voornamelijk weer als vandaag lopen: zonder pijn.