Stevensloop – NK Halve Marathon

Wedstrijd: Stevensloop – NK Halve Marathon
Datum: 19.03.2017.
Afstand: 21.1km
Type: weg

Een tijd die – relatief gezien – niet eens de kwalificatie ‘matig’ haalt. Ronduit slecht. En toch rij ik met een tevreden en met name blij gevoel naar huis. Hoe zo?

Donderdagochtend gaat het prima. De hele week is de blessure aan de hamstring steeds wat minder geworden. Misschien gaat het langzaam, maar ik kan redelijk goed lopen. Iets meer tempo is iets meer last, maar geen toename meer. Geen gezeur van de spieren uren na de training. Maar ‘s avonds tijdens de loopscholing blijkt de blessure toch te dicht onder het oppervlak te sluimeren. Ik probeer zo vloeiend en ontspannen mogelijk, lang niet op maximale kracht, over de pionnen te lopen, maar het schiet er toch weer in. Dag loopprogramma, want na een ronde weet ik genoeg. Dit gaan we niet doen. Hier gaan we niet mee verder.

Vrijdagochtend pakken zich donkere wolken samen boven mijn gemoed. Het klinkt misschien zeurderig, maar ik zie het even echt niet zitten. En dan heb ik het niet alleen over de training van zaterdagochtend, zelfs niet het NK halve marathon zondag. Als dit niet kan, wat dan 23 april? Dan nu de stekker er maar uit? Kappen. En dan?

Het plan is vrijdagmiddag al te vertrekken richting het zuiden, Overloon om precies te zijn. Samen met Marije een relaxed weekendje als voorbereiding op een wedstrijd waar ik in eerste instantie een echt goede tijd neer wilde zetten. Het lijkt het vooruitzicht op een regenachtig, grauw weekend in een gehucht waar je nog niet dood gevonden wil worden.

Ho… daar hebben we dus echt geen zin in. Dat gaat echt niet gebeuren – dit gaat te ver, de knop moet om. We gaan er een gezellig weekend van maken en zelfs als ik niet ga lopen, gaan we nog in Nijmegen kijken hoe de andere LAACers het doen.

Vrijdagavond eten we gezellig in het restaurant van het park, dat beter is dan je zou verwachten. Gezellig, goed biertje erbij. ‘s Nachts heerlijk en zorgeloos geslapen. Zaterdagochtend loop ik eerste een uurtje op de grens van Brabant en Limburg. Ik voel mijn hamstring wel, maar het is snel over als ik stop. Het tempo is met 4:15 min/km ook niet bepaald langzaam. Zondag van start dus, maar wel rustig. 1:19 wordt de tijd waar we op weggaan, samen met Lisanne en Marcel lopen (Herman, bedankt voor de adviezen).

‘s Middags struinen we door het Overloonse oorlogsmuseum. Indrukwekkend, goed opgezet en toch ook weer wat nieuwe dingen opgestoken. ‘s Avonds maak ik een lekker risotto – je schijnt er goed op te kunnen hardlopen, maar het is vooral erg lekker. We kijken naar en lachen om Pieter Derks en slapen weer heerlijk.

De wedstrijddag begint relaxed. Mooi op tijd zijn we in Nijmegen en ontmoeten bijna meteen na aankomst Ingrid, Lisanne en Joop. Iets later komen ook Marcel en Karin aan. Het is bewolkt en droog, maar het waait hard. Tijdens het inlopen merken we daar nog niets van – net zoals ik niets merk van mijn hamstring. De start is druk, rommelig en het kost moeite om het goede tempo te vinden tussen de massa spartelende benen. Na ongeveer een kilometer hebben we een groepje, met Marcel, Lisanne en ik aan boord. Ik loop voorop – ongeveer duurloop 3 tempo. In het begin gaat het makkelijk. De wind is met name gunstig en waar niet, probeer ik zo te lopen dat Lisanne achter me uit de wind kan lopen.

Helaas moet Lisanne rond te 10km toch afhaken. Het tempo ligt iets te hoog. Het tempo is voor mij prima; harder gaan betekent waarschijnlijk meer last van mijn hamstring, dus ik blijft stug op dit tempo doorlopen en probeer nu Marcel uit de wind te houden, die uiteindelijke de zilveren plak in zijn categorie wint. Na kilometer 12 draaien we namelijk tegen de wind in. Het valt me eerst nog mee, maar ik heb natuurlijk niet maximaal gelopen tot nu toe. Bij Lent krijgen we even wat rust, maar dat is “stilte voor de storm”: als we terug komen bij de dijk moeten we vol tegen de venijnig blazende wind in. Dit is geen kattenpis!

Marcel heeft inmiddels het tempo iets laten zakken ten opzichte van mij. Ik draaf door, eerst nog gevolgd door een paar anderen (er is een foto op facebook met twee lopers achter mij), maar ook die moeten lossen en ik haal de ene na de andere loper in. Dat is dan weer het voordeel van niet maximaal lopen… anders dan de rest ben ik nog lang niet stuk. Vlak voor de finish haal ik Aje Niks nog in – ook hij heeft net als vele anderen zeker twee minuten verloren in de tweede helft.

Het was zwaar, maar niet zo erg voor mijn – of beter voor mijn hamstring was het niet te zwaar. Ja, ik voel ‘m wel, maar niet heel erg. Ondanks de blessure een vijfde plek – het interesseert met niet. In goede doen had ik zilver kunnen hebben (in min categorie M40), maar ik ben gewoon blij dat ik heb kunnen lopen, dat het kon, dat het goed ging. Het is nog niet weg, maar de donkere wolken van vrijdag zijn wel weg.