Twickelloop

Wedstrijd: Twickelloop
Datum: 17.09.2017.
Afstand: 10km
Type: weg

Alweer een wedstrijd? Is de singelloop zo goed bevallen. Nou, ja, nee, gelukkig ging die heel goed en dat geeft vertrouwen voor een volgende wedstrijd, maar dat de Twickelloop de volgende zou worden was al bekend.

Als je naar mijn wedstrijdkleding kijkt en naar wie de wedstrijd organiseren en sponsoren, dan is duidelijk dat ik in elk geval aanwezig moet zijn: TheRunningAcademyNL en Step-One Borne.

Bij de vijf kilometer sta ik dan ook als verkeersregelaar bij een van de eerste kruisingen van het parcours. Leuke job: allemaal enthousiaste lopers en de automobilisten die even wat vertraging opliepen, maakten er geen enkel probleem van rekening te moeten houden met wat sportievelingen.

En dan zelf inlopen. Geen idee wie er allemaal meeloopt en dat is nu net wel interessant, want het zijn niet alleen Herman en Han waarvoor ik meeloop: na een derde plaats tijdens de eerste editie en een eerste plaats vorig jaar, heb ik natuurlijk wel wat “te verdedigen”. Wie er niet meeloopt weet ik wel: Wouter, Niels, Arnold – de snelle(re) jongens. Nou ja: als ik in goede doen ben, zijn Arnold en ik op wedstrijden vanaf 10km behoorlijk aan elkaar gewaagd. Had leuk kunnen zijn.

“Hoi Lesley”. Lesley doet dus wel mee (en liep overigens een sterke wedstrijd!). Niet dat zij een concurrente van mij is, zelfs al loopt ze sneller, maar ze heeft interessant informatie: Arnold loopt mee. “Donderdag zei hij nog….?” “Vanochtend wist hij het zelf ook nog niet.” Oh.

“Ha Arnold” – iets later tijdens het inlopen. “Nee, ja, fietsen ging niet door en gister lange duur” (ik denk dan: dan kun je nu lang hard) “hierheen gefietst – ik ga het rustig aan doen.” Ja Arnold. Maar goed, ook al vermoed ik dat Arnold op dit moment toch echt sneller is dan ik, biedt het kansen voor mij.

Start. De eerste klap is een daalder waard en al snel is er slechts een loper die nog achter mij hangt. Voor me niemand anders dan Han – maar dat is prima, want hij zit op de fiets. De es over is niet het makkelijkste deel, dus het is wel een gok om de eerste kilometer zo straf door te stappen. Nu alleen nog die ene gast achter mij zien te lossen. Aan het geluid te horen lijkt het soms te lukken, of heeft het daar heel even de schijn van, maar na een kilometer of drie komt – verhip – Arnold naast me lopen. “Hallo, jij ging het rustig aan doen” “Ja, jij ging hard voorop lopen”.

Ik houd de kop nog een paar kilometer, dan neemt Arnold het over. Het is zwaar, het is werken, maar ik kan Arnold volgen. Soms lijkt dat zelfs wat makkelijker te gaan, maar ik wil wachten. Arnold is in de laatste kilometer (of meters) sneller, maar misschien breekt hem de duurloop en het fietsen zo rond de 7 a 8 kilometer op.

Samen knallen we zo door. Ik kan blijven hangen. Volgens mij heeft Arnold het ook wel zwaar, maar minder zwaar dan ik. Het laatste stuk naar het kasteel is afzien, door wat muller zand, wat bochtige stukken, een naar bruggetje – maar dan gaan we weer even het asfalt op. Tot we de es weer opklimmen en langs het maaiveld achterom weer bij het Hoogspel aankomen. Arnold drukt niet door. Ik heb hem wel gezegd gewoon voor de winst te gaan, maar hij doet het niet en dus pak ik op de laatste honderden meters de leiding en loop als eerste over de finish. Meer kapot dan Arnold, 1 seconde sneller – 34:59 tegen 35:00. Veel sneller dan vorig jaar (35:38). Dat is een opsteker. Goed, vorig jaar had ik de donderdag voorafgaand aan de Twickelloop 34:05 op de 10.000 meter baan gelopen, maar toch.

Arnold, bedankt: voor mijn gevoel heb je me de winst gegeven. En zelfs als je ontkent dat dat voor de laatste meters gold: ik had niet zo’n snelle tijd kunnen lopen, zonder nagenoeg de hele afstand samen te kunnen lopen. Volgende keer in Oldenzaal, op de halve.

Save